Peter op reis

Indonesië is veel te groot … Ik had er vier weken, maar had er best langer kunnen rondkijken. Eigenlijk had ik nog naar Ambon willen gaan en naar Sulawesi. Die eilanden moet ik bewaren voor een andere keer. De laatste paar dagen heb ik doorgebracht op Lombok. Vliegen in Indonesië is erg makkelijk en goedkoop. Er zijn veel concurrerende aanbieders van vluchten.

Ik heb een leuk apartementje gevonden in Senggigi. Het eerste dat opvalt is dat het slecht gaat met het toerisme op Lombok. Er is een groot aanbod van hotels, taxi’s en restaurants, maar er zijn bijna geen toeristen. De eerste dag heb ik een paar uur op het strand gezeten. Er waren twee andere toeristen, maar tientallen verkopers en masseuses. Ik sprak een taxichauffeur die vertelde dat het vooral slecht gaat sinds de bomaanslagen op Bali. Vreemd genoeg was daar op Bali zelf weinig van te merken. Misschien omdat Lombok Islamitisch is? De taxichauffeur werkt voor een Chinese baas en krijgt alleen betaald als hij ritjes heeft. Hij vertelde dat hij meestal maar één maaltijd per dag kon betalen en soms zelfs een dag oversloeg Heb hem dus maar een flinke fooi gegeven …

Lombok is veel dunner bevolkt dan Java en Bali en dus een ideale plek om met een scooter rond te rijden. Veel zwaaiende kinderen onderweg en als ik even stopte dan was er steeds wel iemand die ook stopte om een praatje te maken. Tanken is erg gemakkelijk, want zelfs in de kleinste dorpjes zijn er kraampjes met flessen benzine.

Tankstation op Lombok

Ik ben naar een grote waterval gereden. Vanuit het dorpje met een (verplichte) gids een half uur klimmen. Gelukkig was het daar in de bergen ‘maar’ een graad of 35, want elders op Lombok was het 40+. Evengoed zweten dus.

Waterval op Lombok

En verder heb ik erg genoten van de natuur (erg groen!) en de plaatsen waar ik doorheen gereden ben.

Paard en wagen zieje nog veel op Lombok

en heel veel rijstvelden

Vanaf Lombok ben ik terug gevlogen naar Bali. Op de luchthaven een groep zakenmensen die met me op de foto wilden. En daarna een groep scholieren. Op minder toeristische plekken ben je als Europeaan een echte bezienswaardigheid. De volgende dag ben ik doorgevlogen naar Bangkok.

Al met al heb ik erg genoten van Indonesië. Van de mensen, de natuur, mooie plekjes en natuurlijk het eten. Zeker een land om nog een keer naar toe te gaan.

Hallo allemaal,

Nou, ik zit inmiddels in Auckland, maar de binnenkomst verliep niet bepaald vlekkeloos … In Nieuw-Zeeland zijn ze heel streng met de invoer van allerlei dingen. Zo mag je geen voedsel meenemen en ook geen planten, zaden, enz. In het vliegtuig werd een lijst uitgedeeld met verboden dingen. Bij de douane stond een flinke rij en iedereen moest bij zo’n hokje komen, waar ze een aantal vragen stellen. Wat je komt doen, of je geen verboden dingen bij je hebt, enz. Ik dus ook naar zo’n hokje toen ik aan de beurt was. Alles ging prima en ze ging net een stempel zetten. Toen vroeg ze nog tussen neus en lippen door: “ook geen Coca leaves’? Ja, wel Coca leaves zei ik, en dat was ook zo, want die had ik nog in m’n koffer zitten van Peru. O, maar dat mocht dus niet en ik moest langs een andere uitgang van de douane. Ik dacht dat dat Nieuw-Zeeland niet in mocht, omdat het een plant is. Niet aan gedacht, inleveren en verder niets aan de hand dus …

Maar toen ik bij de douane kwam, bleken die Coca-bladeren hier onder de narcotica-wet te vallen. Categorie C, wat gelijk staat aan marihuana … Gezellig dus … Ik werd gewezen op m’n rechten. Of ik een advocaat wilde raadplegen, enz. Ik zei dat dat niet nodig was, omdat ik me van geen kwaad bewust was. Er werd een andere douanier bijgehaald en m’n hele bagage werd doorzocht tot in de kleinste details. Alle medicijnen werden nauwkeurig bekeken en een aantal moest ik inleveren, omdat ik geen recept had. En vragen of ik geen kinderporno op m’n laptop had en zo . Uiteindelijk werd er een politieman bij geroepen en moest ik een verklaring tekenen. Ik kwam er af met een waarschuwing. Al met al duurde dat hele geintje een uur of twee.

En waar gaat dit over … Over 20 minieme blaadjes van een plant, waar in Peru iedereen thee van drinkt en die je voor een paar kwartjes in elke winkel kan kopen. De kracht van de werking is misschien vergelijkbaar met die van aspirine of zo, maar zeker niet zo sterk als alcohol. Misschien naïef van mij, maar eigenlijk zijn dit soort regeltjes natuurlijk volkomen waanzin. In ieder geval een leuke binnenkomer voor mij!

Groetjes van mij

Na twee nachten La Paz eerst een reisdagje. Te beginnen met m’n vroege (bijgeboekte) vlucht van La Paz naar Santa Cruz. Gelukkig zou ik tijd zat hebben tussen de 2 apart geboekte vluchten … Bij het wachten op de koffers op de luchthaven van Santa Cruz zag ik steeds meer mensen weglopen met hun koffer. Er was maar één band met koffers, dus daar kon het niet aan liggen … Uiteindelijk stonden er een paar zonder koffer en ook mijn rugzak was er niet. Affijn, ik op zoek naar iemand die me verder kon helpen. Eerst een chagrijnig mannetje bij de uitgang die met een geirriteerd gebaar wees naar één of ander balie verderop in de aankomsthal. Ik naar die balie en na een paar minuten wachten werd ik verwezen naar weer een ander kantoortje helemaal aan de andere kant in de hal. Toen ik daar kwam was daar niemand, zeker aan het lunchen of zo … Een andere vrouw (ook zonder koffer) was er inmiddels ook gearriveerd. Toen ik wegliep zag ik door glas dat er hier nog een band met koffers was. Dus toch even voor alle zekerheid gaan kijken. Bleek mijn rugzak daar te staan. Blijkbaar had iemand hem naar de verkeerde plek gebracht.

Goed, ik opgelucht en even buiten gaan roken. Ik had tenslotte tijd zat. Daarna naar de incheckbalie om in te checken voor mijn volgende vlucht. Daar bleek niemand te zijn. Ik dacht al dat ik te vroeg was, maar toch maar even gevraagd bij de balie ernaast. De vrouw van ‘mijn’ balie werd geroepen … Ik was te laat om in te checken. Bleek de vlucht vervroegd te zijn Ze ging gelijk bellen en via een extra snelle procedure werd ik toch nog ingecheckt. Ik had nog 10 minuten om in het vliegtuig te komen. Ik heb vervolgens gerend, onder verontschuldiging alle rijen gepassseerd en zat 10 minuten later in het vliegtuig …

Santiago vormt een grote tegenstelling met La Paz. De taxi vanaf de luchthaven reed over een echte snelweg naar de stad. De auto’s zijn er veel nieuwer en dus schoner en er is een uitgebreid openbaar-vervoersnet, waardoor er überhaupt veel minder verkeer is. Er zijn moderne winkels en voetgangersgebieden in de stad. Best een verademing t.o.v. de laatste grote steden die ik gezien heb. Ook letterlijk, want Santiago ligt tevens een stuk dichter bij de zeespiegel.

En het weer … Echt voorjaarsweer. Lekkere heldere lucht en een mild zonnetje. Ik had maar 3 dagen in Santiago en heb m’n tijd doorgebracht met een beetje mailen, wat dingetjes uitzoeken voor de verdere reis en kleren wassen. Ook heb ik lekker door de stad gelopen en een paar keer geschaakt op Plaza de Armes. De laatste dag heb ik een rondwandeling gemaakt langs een paar highlights, o.a. het presidentieel palies en Cerro Santa Lucia, een park op een heuvel met een mooi uitzicht over de stad. Die 3 dagen voelen veel te kort. Ik had hier best nog een weekje willen blijven rondhangen.

Santiago was tevens mijn laatste stad in Zuid-Amerika. Het was mijn eerste keer op dat continent en ik moet zeggen dat het me heel goed bevallen is. Mijn Spaanse cursus in het begin was een investering in tijd waar ik heel veel plezier van heb gehad. Zonder dat beetje Spaans was het toch een stuk lastiger geweest … Het rare van reizen is dat je constant bezig bent met kennismaken en weer afscheid nemen. Je bent overal maar even. Je komt op plekken en ontmoet mensen, soms voor heel even, soms voor iets langer. Maar vervolgens ga je weer weg, in mijn geval alleen. Uiteindelijk blijft er een hele reeks ervaringen en herinneringen over. Aan plekken, mensen en belevenissen. En daar doe je het dan voor …

Mijn volgende stap is het oversteken van de Pacific via Paaseiland en Frans Polynesië (Tahiti). Daarna gaat de reis verder naar Nieuw-Zeeland en Azië. Ook al ben ik af en toe best een beetje reismoe; ik heb er nog steeds veel zin in!

Hallo allemaal,

Inmiddels zit ik alweer ruim 3 weken in Suriname. Het kwam er even niet van om deze blog bij te werken. Nog een paar dagen en ik ga weer naar de volgende bestemming. Hoogste tijd dus voor een berichtje.

Het was een heel speciale ervaring om vanuit het Spaans-sprekende deel van Zuid-Amerika in Suriname te komen. Hier kan ik gewoon Nederlands praten. Het voelt een beetje als thuis komen. De oppervlakte van het land is een paar keer Nederland, maar er wonen maar 450 duizend mensen. Dat is ook wel goed te merken. Alles gaat hier toch een stuk amateuristischer. Maar ja, wat wil je: een minister hier vertegenwoordigt minder mensen dan een wethouder in Amsterdam.

Ik heb eerst een paar dagen in Paramaribo doorgebracht. Eigenlijk niet zo veel gedaan, omdat ik wel een beetje reismoe was. Dat schijnt iedereen zo nu en dan te overkomen als je zo lang op pad bent … Een beetje bijgekomen van de eerdere bestemmingen, foto’s bijgewerkt, alvast wat dingetjes geregeld voor vervolgbestemmingen en uitgezocht wat ik in Suriname wilde gaan doen.

Na een week ben ik het binnenland in gegaan. De bestemming was Anaula resort. Anaula ligt op een mooi eiland in de Boven-Surinamerivier. Ik ben met het vliegtuig gegaan. In de jaren zestig, toen Suriname nog een kolonie was van Nederland, zijn een groot aantal airstrips aangelegd door heel Suriname met als doel het binnenland toegankelijker te maken. Er zijn een stuk of twintig van die airstrips verspreid door het land. Mijn vliegtuigje vertrok vanaf de mini-luchthaven Zorg & Hoop in Paramaribo.

Het vliegtuigje waarmee ik naar Anaula ben gevlogen

Na de landing op de airstrip werden we per korjaal naar Anaula gebracht. Na een late lunch zijn we naar de Ferullasi stroomversnelling gevaren om lekker even af te koelen in de rivier. En ‘s-avonds zijn we kaaimannen gaan kijken. Kaaimannen zijn krokodilachtigen die voornamelijk vis eten. Hoewel ze ruim een meter lang kunnen worden zijn ze niet gevaarlijk voor mensen.

Het haventje van Anaula

Anaula ligt in een gebied met vele Marrondorpen. De Marrons zijn de afstammelingen van gevluchte slaven, die door de Nederlandse plantagehouders uit Afrika werden gehaald (niet iets om trots op te zijn). De Marrons voerden regelmatig met succes aanvallen uit op de plantages om nog meer slaven te bevrijden. De plantage-eigenaren/slavenhouders konden daar weinig aan doen, omdat de Marrons zich weer terugtrokken in de moeilijk toegankelijke jungle.

Marrondorp

In de Marrondorpen kreeg ik het gevoel dat ik in Afrika was. Hutjes, vrouwen met manden op hun hoofd en rituelen om de bosgeesten gunstig te stemmen. Het aparte is dat ze er wel Nederlands spreken. De kinderen gaan naar school en Nederlands is de voertaal in Suriname.

Marronkinderen in de schoolbanken

Onderwijs is in het Nederlands

We zijn een paar keer door een Marrondorp gelopen … Verder hebben we een paar wandeltochten gemaakt. De gids gaf uitleg over de geneeskundige werking van boomschors, bladeren en bloemen. Verder een paar dieren gezien. Hier nog een paar foto’s:

Vlinder

Bedelend aapje bij het ontbijt

Een ??? vogel; wie weet het?

Kaaiman

Vogelspin

Parende krekels

Tegelijk met mij gingen maar vier andere gasten terug naar Paramaribo. Een 6-persoons vliegtuigje kwam speciaal om ons te halen. Ik zat naast de piloot en mocht ook even de stuurknuppel vasthouden.

6-persoons vliegtuigje

Het is nu alweer laat, dus ik stop er weer even mee. Komende dagen het vervolg van Suriname.

Groetjes van mij

Dag allemaal, hier mijn eerste verslagje vanuit Costa Rica.

Route weergeven op een grotere kaart

Het is hier nu zaterdagmiddag, 10 over 3 ‘s-middags. Het voelt trouwens als ‘s-avonds. Niet alleen door het tijdsverschil van 8 uur, maar ook omdat er hier een flinke bui naar beneden komt en het zo schemerig is als in NL om 10 uur ‘s-avonds.

De afgelopen dagen heb ik vooral gereisd. Gereisd door de lucht en gereisd door de tijd. Het voordeel van mijn route van Oost naar West is dat de dagen langer zijn. Daardoor heb ik meer tijd om het vervolg van de reis te regelen en ook nog wat slaap te pakken.

Donderdagavond 11 juni ben ik vertrokken vanaf Eindhoven Airport. Ellen, Olaf en Femke hebben me weggebracht. Een afscheid voor anderhalve maand. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn voor ons allemaal … Om 19.30 ben ik geland op Londen Stansted. Ik was netjes op tijd voor mijn geplande transfer van 21.00 naar Londen Heathrow en kwam daar rond 22.30 aan. De rest verliep wat minder soepel … Ik wilde een bus pakken naar mijn hotel. Maar toen ik mijn kaartje wilde kopen uit de automaat bleek de lezer voor de creditkaart niet te werken. Vlak daarna kwam mijn bus er aan. Ik vroeg of ik met creditkaart kon betalen in de bus, maar helaas … De vraag ik dan met euro’s kon betalen was natuurlijk helemaal fout, want de nationale trots over de Pound werd daarmee aangewakkerd: “You can pay with sterling”. Die rare Engelsen leven nog steeds op een eiland en zouden het liefst hebben dat je wereldwijd met de Pond kan betalen … Dus ik op zoek naar een ATM, want ik was van tevoren niet van plan om ponden te halen voor die ene overnachting. Die was in de vertrekhal. Wat een vreselijke vertrekhal is dat. Hij was zo laag dat ik steeds het gevoel had dat ik moest bukken om m’n hoofd niet te stoten. En duidelijke borden waren er ook niet te vinden. Na een paar keer vragen eindelijk een ATM gevonden. Maar helaas: zowel mijn bankpas als creditkaart werkten niet. Na weer een kwartier zoeken en 2 verdiepingen hoger eindelijk eentje gevonden die werkte. Toen ik weer boven kwam was de bus natuurlijk vertrokken. Er hing ook geen tijdschema, dus ik aan de chauffeur van een bus met een ander lijnnummer gevraagd of er nog eentje kwam. Hij ‘dacht’ van wel. Na nog een half uur wachten kwam er weer een andere bus en die chauffeur had een tijdschema en wist te vertellen dat er geen bus meer kwam Met een taxi was ik rond middernacht in mijn hotel …

Vrijdagochtend ben ik om half 7 weer opgestaan. Snel gedoucht en een taxi genomen naar Terminal 3; gelukkig niet die hele lage terminal van de vorige avond. Inchecken verliep prima en ik had nog tijd voor een kop koffie en een broodje voor het boarden. Ook de vlucht ging volgens schema. Naast mij zat een meisje uit Puerto Rico, wel aardig, maar weinig te vertellen. Ik ben m’n tijd doorgekomen met films, muziek, wat lezen en zelfs een beetje slaap. Na negen uur vliegen kwam ik rond een uur of 2 ‘s-middags aan op Miami Airport. Het duurde 2 uur voordat ik eindelijk buiten stond. Enorme rijen voor de paspoortcontrole. Per persoon zijn ze minstens 5 minuten bezig. Ze nemen zelfs vingerafdrukken en een foto van iedereen. Blijkbaar ben je bij voorbaat verdacht als je dat land binnen komt. Veel mensen misten hun aansluitende vlucht … Ik was blij dat ik gekozen had voor een overnachting in Miami. Het hotel in Miami was prima. De jongen achter de receptie kwam van Aruba en was helemaal blij dat ‘ie een keertje Nederlands kon spreken. Verder spreken ze trouwens vooral Spaans in Miami. Tien jaar terug moesten de binnenkomende immigranten allemaal Engels leren, maar tegenwoordig spreekt zelfs de ‘oorspronkelijke’ bevolking steeds meer Spaans. Ik heb vlak bij het hotel salade en pizza gegeten in een wat beter Italiaans restaurant. Daarna heb ik op de kamer wat dingen uitgezocht voor het vervolg van de reis en m’n hotel in San Jose geboekt.

Vanmorgen, zaterdag 13 juni om half 7 opgestaan. Snel een ontbijt naar binnen gewerkt en met de taxi naar Miami. Gelukkig is vertrekken vanuit Miami een stuk sneller dan binnenkomen. Tijd genoeg om een beetje rond te lopen en een Café-Latte bij Starbucks. In het vliegtuig zat ik naast een Amerikaans stel met een huis in Costa Rica en met haar heb ik wel leuk zitten praten. Aan de andere kant zat een (single) Amerikaan die hier 3 maanden blijft. Zijn grote passie is vissen en hij trekt steeds naar andere plekken voor zijn hobby. De binnenkomst in San Jose liep bijzonder soepel en binnen een half uur stond ik buiten met m’n koffer. De visser had een chauffeur die hem ophaalde en bood me een lift aan naar het hotel, wat ik heb aangenomen. Hij had trouwens nog een passie: chicka’s (meisjes) en hij vertelde dat je hier voor weinig geld de mooiste meisjes kon ‘krijgen’ (hij had beter huren kunnen zeggen ). Zijn uitnodiging om naar zijn hotel te komen en dan samen naar de beste club in San Jose te gaan ga ik niet aannemen … Hij was jaloers op mijn hotel, wat normaal 130 dollar kost, maar dat ik gisteren voor 65 heb geboekt. In de Lonely Planet stond dat veel buurten ‘s-avonds onveilig zijn en de buurt waar dit hotel staat is daar een uitzondering op. Ik heb net een hapje gegeten en ga straks even de sportschool in, want na al dat zitten in vliegtuigen kan ik wel even wat beweging gebruiken. Ik wilde eigenlijk San Jose in, maar het komt hier nog steeds met bakken uit de hemel en het is zelfs een beetje koud … Als het vanavond droog wordt dan ga ik wel een hapje eten in het centrum. Morgenmiddag om 12 uur vertrekt mijn bus naar Samara Beach. Best vermoeiend al dat reizen …