Peter op reis

Hallo allemaal, Ellen, Olaf en Femke zijn weer naar Nederland vertrokken. Tijd om verder te gaan met het bijwerken van de weblog, waar ik een aardige achterstand bij heb opgelopen.

Vanuit Nieuw-Zeeland ben ik naar Sydney gevlogen. Daar valt weinig over te vertellen, want ik heb er alleen een nachtje in een hotel doorgebracht in de buurt van de luchthaven. De volgende ochtend ben ik doorgevlogen naar Jakarta.

Het was wel even wennen. Jakarta is heet en druk. Het verkeer is ongelofelijk hectisch en er rijden nog veel auto’s zonder filters. Niet echt een plek om gezellig te gaan wandelen.

Ik ben met taxi en tram naar Batavia gegaan. In dat stadsdeel zijn nog een aantal koloniale dingen te zien, allemaal rond een groot plein. Zo is er café Batavia …

Binnen is het net of je zestig jaar terug gaat in de tijd. Vooral de bovenverdieping vond ik erg mooi.

Aan de muren veel ingelijste affiches en foto’s van vroeger. Veel foto’s van het Nederlandse koningshuis en filmsterren van vroeger, affiches van sportevenementen, films en ook deze van de ANWB.

Aan de overkant van Café Batavia staat het oude stadhuis, waar tegenwoordig een museum is gevestigd. Veel oude meubels, maar ook muziekinstrumenten. Al met al een beetje vreemde combinatie. Aan de achterkant van het stadhuis kun je de oude kerkers bekijken; niet echt plek waar je graag een tijdje wilt wonen.

De volgende dag ben ik gaan lopen in een ander deel van Jakarta, waar o.a. een oude ophaalbrug en een oud pakhuis te zien zijn. Dat deel van de stad is erg verwaarloosd, arm en vies. Vanaf een oude sluis had ik uitzicht op een open ruimte waar iedereen z’n vuilnis dumpt. Tussen het vuilnis kinderen op zoek naar waardevolle dingen.

Na een uurtje lopen heb ik een taxi naar het hotel genomen, want echt plezierig was het niet met 35 graden en het hectische verkeer.

De rest van de tijd in Jakarta heb ik besteed aan het kopen van wat dingetjes die ik nodig had/was kwijt geraakt, met het plannen van de rest van de reis, met Internetten en het opsturen van wat gekochte spullen naar Nederland.

Op 19 november heb ik een vlucht genomen naar Yogyakarta. Eigenlijk was ik van plan om daar maar een dag of twee te blijven, maar ik vond het erg leuk daar, dus uiteindelijk ben ik er een dag of acht gebleven. De eerste avond ontmoette ik al een Nederlander, die er een restaurant en tourbureau heeft. Hij kent er veel locals. We zijn met een groepje gaan eten en daarna naar een tent met Indonesische muziek gegaan. En zo kende ik er al vrij snel een heleboel mensen en leerde ik ook steeds weer anderen kennen die me dan ook weer mee namen naar andere plekken. Zo was er ook een eetcafé waar elke avond live muziek werd gespeeld. De ene keer Bob Marley en een volgende keer oude rocknummers.

De mensen zijn erg open en geïnteresseerd. Ik ben ook een avond opgetrokken met een aantal mensen die in YogYakarta wonen, maar oorspronkelijk uit Papoea Nieuw Guinea komen. Eentje was dokter en hij vertelde dat zijn ouders, net als veel mensen daar, juist erg gelukkig waren met de koloniale tijd. Volgens hem hadden ze in die tijd een zekere onafhankelijkheid die ze daarvoor niet hadden en nu ook niet hebben. Ook is er veel opgebouwd daar door de Nederlanders. Veel mensen schijnen daar ook nog steeds Nederlands te spreken. Zo zie je maar weer, dat de koloniale tijd niet alleen maar negatief was …

Al met al dus vooral ’sociaal’ bezig geweest in Yogyakarta. Was ook wel prettig om even zo’n ‘break’ te nemen, want je kunt ook niet negen maanden lang alleen maar dingen bekijken. Op een bepaald moment wil je toch even wat anders Ik had er trouwens een motorbike gehuurd om me gemakkelijk te kunnen verplaatsen. Ben ook een dag de Borobudur tempel gaan bekijken, wat dat is één van de highlights van Java. Persoonlijk vond ik hem nogal tegenvallen, maar misschien komt dat doordat ik toch een beetje verwend ben geraakt en al teveel dingen heb gezien de afgelopen tijd.

Op een plek waar overdag marktkraampjes staan verschijnen ’s-avonds voedselstalletjes. Schoenen uit, op een matje gaan zitten en je krijgt een kaart met wat je er kunt kopen. Drinken kon je kopen in het winkeltje er achter. Ik had mijn eigen favoriete voedselstalletje en kwam er vaak weer dezelfde mensen tegen. Het eten was erg goed en kostte er omgerekend maar een halve euro. En Yogyakarta is ook een schaakstad. Op allerlei plekken zaten mensen te schaken en het niveau was bij sommigen behoorlijk hoog. Natuurlijk heb ik ook af en toe een partijtje gespeeld. Je hoort het al: ik heb me goed vermaakt in Yogyakarta!

Na twee nachten La Paz eerst een reisdagje. Te beginnen met m’n vroege (bijgeboekte) vlucht van La Paz naar Santa Cruz. Gelukkig zou ik tijd zat hebben tussen de 2 apart geboekte vluchten … Bij het wachten op de koffers op de luchthaven van Santa Cruz zag ik steeds meer mensen weglopen met hun koffer. Er was maar één band met koffers, dus daar kon het niet aan liggen … Uiteindelijk stonden er een paar zonder koffer en ook mijn rugzak was er niet. Affijn, ik op zoek naar iemand die me verder kon helpen. Eerst een chagrijnig mannetje bij de uitgang die met een geirriteerd gebaar wees naar één of ander balie verderop in de aankomsthal. Ik naar die balie en na een paar minuten wachten werd ik verwezen naar weer een ander kantoortje helemaal aan de andere kant in de hal. Toen ik daar kwam was daar niemand, zeker aan het lunchen of zo … Een andere vrouw (ook zonder koffer) was er inmiddels ook gearriveerd. Toen ik wegliep zag ik door glas dat er hier nog een band met koffers was. Dus toch even voor alle zekerheid gaan kijken. Bleek mijn rugzak daar te staan. Blijkbaar had iemand hem naar de verkeerde plek gebracht.

Goed, ik opgelucht en even buiten gaan roken. Ik had tenslotte tijd zat. Daarna naar de incheckbalie om in te checken voor mijn volgende vlucht. Daar bleek niemand te zijn. Ik dacht al dat ik te vroeg was, maar toch maar even gevraagd bij de balie ernaast. De vrouw van ‘mijn’ balie werd geroepen … Ik was te laat om in te checken. Bleek de vlucht vervroegd te zijn Ze ging gelijk bellen en via een extra snelle procedure werd ik toch nog ingecheckt. Ik had nog 10 minuten om in het vliegtuig te komen. Ik heb vervolgens gerend, onder verontschuldiging alle rijen gepassseerd en zat 10 minuten later in het vliegtuig …

Santiago vormt een grote tegenstelling met La Paz. De taxi vanaf de luchthaven reed over een echte snelweg naar de stad. De auto’s zijn er veel nieuwer en dus schoner en er is een uitgebreid openbaar-vervoersnet, waardoor er überhaupt veel minder verkeer is. Er zijn moderne winkels en voetgangersgebieden in de stad. Best een verademing t.o.v. de laatste grote steden die ik gezien heb. Ook letterlijk, want Santiago ligt tevens een stuk dichter bij de zeespiegel.

En het weer … Echt voorjaarsweer. Lekkere heldere lucht en een mild zonnetje. Ik had maar 3 dagen in Santiago en heb m’n tijd doorgebracht met een beetje mailen, wat dingetjes uitzoeken voor de verdere reis en kleren wassen. Ook heb ik lekker door de stad gelopen en een paar keer geschaakt op Plaza de Armes. De laatste dag heb ik een rondwandeling gemaakt langs een paar highlights, o.a. het presidentieel palies en Cerro Santa Lucia, een park op een heuvel met een mooi uitzicht over de stad. Die 3 dagen voelen veel te kort. Ik had hier best nog een weekje willen blijven rondhangen.

Santiago was tevens mijn laatste stad in Zuid-Amerika. Het was mijn eerste keer op dat continent en ik moet zeggen dat het me heel goed bevallen is. Mijn Spaanse cursus in het begin was een investering in tijd waar ik heel veel plezier van heb gehad. Zonder dat beetje Spaans was het toch een stuk lastiger geweest … Het rare van reizen is dat je constant bezig bent met kennismaken en weer afscheid nemen. Je bent overal maar even. Je komt op plekken en ontmoet mensen, soms voor heel even, soms voor iets langer. Maar vervolgens ga je weer weg, in mijn geval alleen. Uiteindelijk blijft er een hele reeks ervaringen en herinneringen over. Aan plekken, mensen en belevenissen. En daar doe je het dan voor …

Mijn volgende stap is het oversteken van de Pacific via Paaseiland en Frans Polynesië (Tahiti). Daarna gaat de reis verder naar Nieuw-Zeeland en Azië. Ook al ben ik af en toe best een beetje reismoe; ik heb er nog steeds veel zin in!

In bar Olaz staat niet alleen een pooltable, maar ook een schaakbord. Van de week was ik daar en toen ik stond te kijken werd ik ook uitgenodigd voor een potje schaak. Na een aantal potjes tegen verschillende mensen (die te gemakkelijk waren) schaakte ik tegen een betere speler. Best grappig, want ze hebben hier toch een andere manier van schaken, dus toch wat trucjes die ik niet zo gewend ben. Maar de meeste won ik wel. Toen kwam hij met z’n broer. Die was heel goed, dus ik moest tegen hem. Het eerste partijtje won ik en de broer zei niets (geen felicitatie) maar zette opnieuw op. Het 2e potje won hij. Ik feliciteerde hem en hij feliciteerde mij met het eerste potje.

Gisterenavond was ik daar weer, omdat een paar mensen die ik kende voor het laatst in Samara waren. Toen heb ik nog een potje tegen hem gespeeld en weer gewonnen Maar het gevolg was dus dat iedereen tegen mij wil spelen hier. Grote teleurstelling als ik nee zei … Tien mensen er omheen en veel commentaar in het Spaans. Uiteindelijk was ik uitgeput van het schaken en ben ik om half 2 naar m’n appartement gegaan

Ik ben benieuwd waar ik nog meer zal schaken tijdens mijn reis rond de wereld …