Peter op reis

Dag allemaal,

De afgelopen tijd ben ik zo druk met het reizen zelf bezig geweest dat het er niet van kwam om de weblog weer eens bij te werken. Toch nog even een kort verslagje van Nieuw-Zeeland.

Na mijn troubelige binnenkomst verliep de rest in Nieuw-Zeeland gelukkig een stuk soepeler. Ik ben aangekomen in Auckland. Was wel even wennen om weer in een grote stad te zijn na Paaseiland en Tahiti. En dan ook nog een Westers land (niet geografisch, maar qua cultuur en welvaart). Ik heb een hotel genomen met sport-faciliteiten. Even wat aan m’n conditie gedaan en wat dingetjes geregeld. Verder natuurlijk wat dingen bekeken in en rond Auckland.

En omdat de vorige kapot was heb ik ook een nieuwe fotocamera gekocht. Hetzelfde merk/type maar dan nieuwer en ook nog beter. De eerste foto is van Auckland.

Parkje in Auckland

De eerste dagen moest ik het zonder camera doen, dus weinig foto’s gemaakt in Auckland. Na een dag of vijf ben ik met de Overlander naar Wellington gegaan. Deze trein vertrekt vroeg in de ochtend en doet er 12 uur over. Een erg mooie reis, die o.a. dwars door een National Park/skigebied gaat.

De Overlander

Vanuit de Overlander

Ik vond Wellington een leukere stad dan Auckland. Minder hectisch en aardiger mensen. Het is ook de culture hoofdstad van Nieuw-Zeeland. In één van de tenten waar ik gegeten heb was een aardig jazz-concert. Verder ben ik een keer gaan paard rijden door de heuvels rond Wellington en ben ik naar het museum ‘Te Papa Tongarewa’ geweest, waar o.a. veel te zien is over de geografie en historie van Nieuw-Zeeland. Er wonen naar schatting pas duizend jaar mensen in NZ. De eersten die er neerstreken waren Polynesiërs, nu Maori genoemd.

Maori houtsnijwerk

Nieuw-Zeeland bestaat uit twee hoofdeilanden, het Noorder- en het Zuidereiland. Omdat ik maar twee weken had in Nieuw-Zeeland was ik aanvankelijk van plan om alleen maar het Noordereiland te bekijken. Maar iedereen die ik tegen kwam zei dat het Zuidereiland een must was … dus ik heb mijn plannen veranderd. Vanuit Wellington ben ik met de boot overgestoken naar het Zuidereiland. Alleen de boottocht was al de moeite waard; de baaien vanuit Wellington zijn erg mooi.

De boot kwam aan in Picton, waar ik de eerste nacht heb doorgebracht. De volgende dag heb ik een auto gehuurd. Die was pas in de loop van de middag beschikbaar, dus die dag ben ik niet verder gekomen dan Nelson.

Vanuit Nelson ben ik via Westport naar de westkust gereden en daarna heb ik de schitterende kustweg gevolgd naar het zuiden. Ik heb overnacht bij Pahautane.

Strand bij Pahautane

’s-Morgens heb ik de pancake rocks bekeken; een formatie ‘limestone rotsen’ (hoe heet dat in het NL?), die door sterke erosie hun huidige vorm hebben gekregen. Bij hoog water blaast de zee door een aantal verticale ‘blowholes’ (ken ik ook niet in het NL). Over en door de rotsen is een slingerend pad aangelegd, zodat je ze erg goed kunt bekijken.

Pancake rocks bij Punaikaiki

Daarna ben ik doorgereden richting het zuiden, heb ik geluncht in Greymouth en van daaruit ben ik de 73 gaan volgen richting Christchurch. Iets ten zuiden van Greymouth kwam ik Shanty town tegen, een gerestaureerd 19e eeuws pioniersstadje. Tijdens de goudkoorts rond 1860 werd hier naarstig naar goud gezocht en het stadje geeft daar een aardig beeld van. Er was ook een oude stoomtrein, waar zelfs een stukje mee gereden kon worden.

Shanty town

Weg 73 doorkruist het Zuidereiland van west naar oost en gaat over de Arthur’s Pass, in de winter een populair skigebied. De weg is (zoals meer wegen in Nieuw-Zeeland) erg rustig en voert door verlaten landschappen …

Rivierbedding langs de 73

Ik heb overnacht bij de Arthur’s Pass. Omdat het november was (voorjaar in NZ), lag er alleen nog een beetje sneeuw op de hoogste toppen. Er leeft daar ook een grappige papegaaiachtige vogel, de Kea. Deze vogels zijn erg tam en brutaal; bij het ontbijt moest ik oppassen dat ze mijn broodje niet van tafel pikten.

Kea bij Arthur's Pass

Die dag ben ik doorgereden naar Christchurch. Ik had de volgende dag een late vlucht naar Sydney, zodat ik nog een half dagje over had om Christchurch te bekijken. Een erg leuke stad; jammer dat ik niet meer tijd over had. Ik ben naar het kunstcentrum gegaan, gehuisvest in het oude gebouw van de universiteit. Daar waren allerlei galerieën en kunstcursussen. Buiten waren allerlei kraampjes met kunstachtige dingen, muziek en heel veel eettentjes.

Kunstcentrum in Christchurch

Vlak bij het kunstcentrum is ook nog een heel grote botanische tuin, waar ik ook een uurtje rondgelopen heb.

Orchidee

Botanische tuin in Christchurch

Het aparte is, dat ik meer dan negen maanden van huis ben en toch op veel plekken tijd tekort kom. Maar goed, ik bezoek ook heel wat landen in die tijd. Twee weken was in ieder geval te kort voor Nieuw-Zeeland. En dan te bedenken dat ik eerst van plan was om één week in Nieuw-Zeeland te blijven en daarna nog één week in Australië. Gelukkig heb ik het zo gedaan en is mijn bezoek in Australië beperkt gebleven tot één nachtje Sydney.

Binnenkort mijn verslag van Indonesië, want ook daar ben ik al weer vertrokken …

Hallo, daar ben ik weer. Inmiddels zit ik in Peru, maar ik ben een beetje achter met de weblog. Daarom nu het 2e deel van Suriname.

Na Anaula ben ik naar nog een resort gegaan: Kabalebo. Dit resort ligt in een onbewoond gebied, midden in de jungle van Suriname. Ooit was er een helikopter-basis. In 1961 is er daarom een landingsstrip aangelegd. Vlak voordat de landingsstrip klaar was is er een vliegtuigje neergestort, dat er nu dus nog ligt. De twee inzittenden hebben het trouwens overleefd.

Ik heb daar een aantal wandelingen gedaan, o.a. naar Misty Mountain. Verder lekker gezwommen in de verkoelende rivier en de laatste dag een kanotocht gemaakt.

Hier een paar foto’s van Kabalebo. Klik op een foto om de grotere versie te bekijken.

Hallo allemaal,

Inmiddels zit ik alweer ruim 3 weken in Suriname. Het kwam er even niet van om deze blog bij te werken. Nog een paar dagen en ik ga weer naar de volgende bestemming. Hoogste tijd dus voor een berichtje.

Het was een heel speciale ervaring om vanuit het Spaans-sprekende deel van Zuid-Amerika in Suriname te komen. Hier kan ik gewoon Nederlands praten. Het voelt een beetje als thuis komen. De oppervlakte van het land is een paar keer Nederland, maar er wonen maar 450 duizend mensen. Dat is ook wel goed te merken. Alles gaat hier toch een stuk amateuristischer. Maar ja, wat wil je: een minister hier vertegenwoordigt minder mensen dan een wethouder in Amsterdam.

Ik heb eerst een paar dagen in Paramaribo doorgebracht. Eigenlijk niet zo veel gedaan, omdat ik wel een beetje reismoe was. Dat schijnt iedereen zo nu en dan te overkomen als je zo lang op pad bent … Een beetje bijgekomen van de eerdere bestemmingen, foto’s bijgewerkt, alvast wat dingetjes geregeld voor vervolgbestemmingen en uitgezocht wat ik in Suriname wilde gaan doen.

Na een week ben ik het binnenland in gegaan. De bestemming was Anaula resort. Anaula ligt op een mooi eiland in de Boven-Surinamerivier. Ik ben met het vliegtuig gegaan. In de jaren zestig, toen Suriname nog een kolonie was van Nederland, zijn een groot aantal airstrips aangelegd door heel Suriname met als doel het binnenland toegankelijker te maken. Er zijn een stuk of twintig van die airstrips verspreid door het land. Mijn vliegtuigje vertrok vanaf de mini-luchthaven Zorg & Hoop in Paramaribo.

Het vliegtuigje waarmee ik naar Anaula ben gevlogen

Na de landing op de airstrip werden we per korjaal naar Anaula gebracht. Na een late lunch zijn we naar de Ferullasi stroomversnelling gevaren om lekker even af te koelen in de rivier. En ’s-avonds zijn we kaaimannen gaan kijken. Kaaimannen zijn krokodilachtigen die voornamelijk vis eten. Hoewel ze ruim een meter lang kunnen worden zijn ze niet gevaarlijk voor mensen.

Het haventje van Anaula

Anaula ligt in een gebied met vele Marrondorpen. De Marrons zijn de afstammelingen van gevluchte slaven, die door de Nederlandse plantagehouders uit Afrika werden gehaald (niet iets om trots op te zijn). De Marrons voerden regelmatig met succes aanvallen uit op de plantages om nog meer slaven te bevrijden. De plantage-eigenaren/slavenhouders konden daar weinig aan doen, omdat de Marrons zich weer terugtrokken in de moeilijk toegankelijke jungle.

Marrondorp

In de Marrondorpen kreeg ik het gevoel dat ik in Afrika was. Hutjes, vrouwen met manden op hun hoofd en rituelen om de bosgeesten gunstig te stemmen. Het aparte is dat ze er wel Nederlands spreken. De kinderen gaan naar school en Nederlands is de voertaal in Suriname.

Marronkinderen in de schoolbanken

Onderwijs is in het Nederlands

We zijn een paar keer door een Marrondorp gelopen … Verder hebben we een paar wandeltochten gemaakt. De gids gaf uitleg over de geneeskundige werking van boomschors, bladeren en bloemen. Verder een paar dieren gezien. Hier nog een paar foto’s:

Vlinder

Bedelend aapje bij het ontbijt

Een ??? vogel; wie weet het?

Kaaiman

Vogelspin

Parende krekels

Tegelijk met mij gingen maar vier andere gasten terug naar Paramaribo. Een 6-persoons vliegtuigje kwam speciaal om ons te halen. Ik zat naast de piloot en mocht ook even de stuurknuppel vasthouden.

6-persoons vliegtuigje

Het is nu alweer laat, dus ik stop er weer even mee. Komende dagen het vervolg van Suriname.

Groetjes van mij

De volgende ochtend zijn we vanuit Guayaquil naar Baltra Island (Galapagos) gevlogen. Van daaruit met bus en ferry naar Santa Cruz Island en vervolgens met een taxi naar Puerto Ayora. Daar zijn we 2 dagen gebleven.

Ferry van Baltra naar Santa Cruz

Olaf en Femke tussen de reuzenschildpadden bij het Charles Darwin research centrum

Het verhaal van 'Lonesome George'

Wel eens van Lonesome George gehoord? Deze schildpad is gevonden in 1971 en is de laatste van zijn soort. Geen mogelijkheid om zich voort te planten dus … Ze hebben nu bij 2 vrouwtjes van een andere soort geplaatst in de hoop dat ‘ie zich daarmee voortplant. Zo zou er in ieder geval nog een hybride soort kunnen ontstaan … Meer info over Lonesome George

Zwemmen en spelen op het strand van Tortuga Bay

Mangrove bos in Tortuga Bay

Na 2 dagen begon onze cruise. Het bijzondere is dat veel dieren op de Galapagos mensen niet als bedreiging zien. Daardoor kun je er heel dicht bij komen, zonder dat ze er vandoor gaan. Door de geïsoleerde ligging zijn er ook veel soorten die nergens anders voor komen. Echt een heel bijzondere plek!

Flamingo's op Floreana Island

Ellen en Olaf tussen de zeeleeuwen

Femke aan het spelen tussen de zeeleeuwen

Geen handvol, maar een strand vol ...

Blue footed boobies

Nazca Boobies

Vogel tussen de leguanen

We moesten oppassen dat we niet op een leguaan stapten

Albatros

Opspuitend water

Galapagos crab (Sally Lightfoot Crab)

onze boot

Bezet ...

Duitsers mogen alleen 's-avonds vertrekken

We zijn nog 2 nachtjes met z’n allen in Quito geweest. Daarna zijn Ellen, Olaf en Femke naar Nederland gevlogen en ik naar Miami. Inmiddels zit ik in Paramaribo. Ik zal binnenkort laten weten hoe het me hier vergaat.

Bedankt voor alle reacties. Heel leuk om te weten dat deze blog ook nog gelezen wordt

Hallo allemaal,

Weer even een berichtje van ons. We zijn nu in Puerto Rico; niet het eiland (daar ben ik al geweest), maar de stad in Equador. Puerto Rico ligt in de buurt van Puerto Lopez aan de kust. We hebben walvissen bekeken, gesnorkeld en gaan nog lekker zwemmen in de zee.

Het gaat nog steeds prima met ons. Nog een paar dagen en de rest van de groep gaat terug naar Nederland. Wij gaan dan naar de Galapogos eilanden. De eerste 2 dagen zitten we in een hotel op het hoofdeiland. Daarna gaan we cruisen op een kleine boot en een paar andere eilanden bezoeken.

Hier volgen nog een paar foto’s van de afgelopen dagen:

11/8 - Pecuña op de weg omhoog naar vulcano Chimoratzo

11/8 - Vulcano Chimoratzo, met 5.310 meter de hoogste vulkaan van Equador

Olaf en ik zijn het stuk van 4.840 naar 5.050 omhoog geklommen. Dat lijkt niet zo zwaar, maar op die hoogte is er erg weinig zuurstof. We moesten dus wel een aantal keren op adem komen!

12/8 - Met een treintje vanuit Alausì hoog de bergen in

12/8 - Uitzicht vanuit het treintje

12/8 - Hoera! Femke is jarig. Geblindoekt een pop met snoep kapot slaan; een gewoonte in Equador

En natuurlijk is er taart voor de hele groep

12/8 - Zonsondergang vanaf grote hoogte

13/8 - Incaruïnes van Ingapirca

14/8 - Olaf en Peter in natuurreservaat Cajas, een merengebied op 3500 meter hoogte

15/8 - Bananen oogsten op ecologische plantage in Machala

15/8 - straatbeeld in Machala

17/8 - Blauwvoetvogels op Isla de la Plata, een eiland voor de kust van Puerto Lopez

17/8 - Isla de la Plata, mannelijke Fregatvogel imponeert de vrouwtjes

17/8 - Walvissen kijken op de terugweg Isla de la Plata naar Puerto Lopez

Bedankt voor de leuke reacties!

Groetjes van ons allemaal

Vrijdag 31 juli. We zijn ’s-morgens vroeg vertrokken vanuit Quito voor onze groepsrondreis door Equador. Het volledige programma staat op de website van Sawadee.

Het gedeelte t/m dag 12 (Baños) zit er nu op. Omdat ik weinig tijd heb voor een uitgebreid verslag de hoogtepunten in foto’s:

1/8 - Indiaans meisje achter kraampje op de markt in Otavalo

1/8 - Paardrijtocht in de bergen rond Otavalo

2/8 - Beschermingsproject voor roofvogels rond Otavalo

2/8 - Shaman de “Zuleta”

2/8 - Olaf helpt met brood bakken bij ons Indiaanse gastgezin

2/8 - Eten met het Indiaanse gastgezin

3/8 - Uitzicht tijdens beklimming van de bergen rond het kratermeer Cuicocha

5/8 - Indiaanse meisjes in het dorp bij de jungle lodge in de buurt van Tena

5/8 - Sprinkhaan tijdens nachtwandeling door de jungle

6/8 - Wandeltocht naar waterval in de jungle

7/8 - Uitzicht vanuit onze lodge

7/8 - Waterval tijdens wandeling, onderweg naar Baños

7/8 - Onderweg naar Baños

8/8 - Raften in de buurt van Baños

Nog een foto van het raften

We zitten nu zo’n beetje op de helft van onze groepsreis. Tot nu toe is het reisprogramma erg afwisselend. Het is best gezellig met de groep en Olaf en Femke vermaken zich ook prima. Los van wat kleine darmproblemen, beetje misselijkheid van Femke, huiduitslag van Olaf (zonne-allergie?) en een wond onder mijn voet, geen grote problemen met onze gezondheid. Kortom: Het is helemaal ok hier.

Vandaag vertrekken we uit Baños en gaan we naar Riobamba. Even afwachten wanneer we weer tijd en internetverbinding hebben voor het volgende verslagje.

Groetjes van ons allemaal

Zo, ik heb weer eventjes Internet, dus tijd om wat foto’s van Puerto Rico te plaatsen …

Ik ben mijn rondje hier begonnen in San Juan, de hoofdstad van PR. Na 2 nachtjes hotel ben ik naar het oosten gereisd en heb daar de boot naar Culebra genomen. Culebra is een klein eiland met maar heel weinig inwoners en nog minder toeristen. Maar wel hele mooie uitzichten en stranden. Ik heb er o.a. een scootertje gehuurd en daarmee het eiland verkend. Heerlijk relaxen dus daar!

Uitzicht Culebra

Het was erg warm op Culebra en ik had zin om lekker wat te lopen. Dus ik heb een auto gehuurd toen ik van het eiland af kwam en ik ben naar het El Yunque national park gereden. Lekker hoog, koel en een heel mooie natuur.

Casa Cubuy Ecolodge

Ik heb geslapen in Casa Cubuy Ecolodge …

Uitzicht vanuit Eco Lodge

Midden in de natuur en een heel mooi uitzicht. Ik was er pas rond de avond. De volgende dag heb ik een lange tocht gelopen van zo’n 18 kilometer. Behalve het eerste stukje, dat over een afgesloten weg ging, ben ik helemaal niemand tegen gekomen. Hier een paar foto’s van de wandeling:

Gecko

Oude spoorlijn

De volgende dag heb ik nog een korte wandeling gemaakt, voordat ik weer verder ben gereden. Erg veel mooie vogeltjes (die te snel waren) en mooie bloemen (die gelukkig stil bleven staan):

Eén van de vele bloemen onderweg

Afgelopen maandag ben ik vertrokken van de Ecolodge en heb de hele dag gereden. Ik heb de toeristische route door het binnenland genomen. Een erg mooie route met heel veel bochten. Pas laat in de avond kwam ik aan in Boquerón. Het hotel dat ik opgezocht had in de Lonely Planet kon ik niet vinden, maar gelukkig was er een behulpzaam echtpaar dat een ander hotel voor me regelde. ’s-Avonds heb ik nog een paar biertjes gedronken in de plaatselijke bar en weer eens een beetje Spaans kunnen oefenen. Tot nu toe weinig Spaans gesproken, omdat de meeste mensen Engels spreken en daar ook erg snel toe overgaan. Het Spaans hier is trouwens erg moeilijk, omdat het een heel ander accent is en ook nog heel snel gesproken wordt. Hopelijk is dat op de rest van mijn Spaanstalige reisbestemmingen beter …

Dinsdag ben ik weer doorgereisd en heb ik een paar uurtjes doorgebracht in Mayagüez. Daar staat één van de mooiste kathedralen van Puerto Rico.

Kathedraal van Mayagüez

De kathedraal was dicht, maar toen ik naar de plaatselijke tourist info ging om te vragen wanneer de kathedraal open zou zijn werd ‘ie speciaal voor mij geopend. De kathedraal is niet zo mooi als de Sint Jan, maar wel leuk om te zien. De Maria keek er erg verdrietig …

Maria in kathedraal van Mayagüez

Na mijn stop in Mayagüez ben ik doorgereden naar Rincón, waar ik nu nog steeds ben. Ik wilde eigenlijk 2 nachten blijven, maar heb besloten om hier tot morgen (vrijdag 24/7) te blijven. Ik heb namelijk een heel mooi apartementje gevonden voor weinig geld.

Mijn verblijfplaats in Rincón

Het groenige pand is mijn apartement. De foto is vanaf het strand genomen en het apartement heeft een groot terras dat uitkijkt op een vuurtoren, de zee en een eiland. En als ik schuin naar rechts kijk dan zie ik deze rare bol liggen:

Kerncentrale in Rincón

Het blijkt een oude kerncentrale te zijn. De centrale is nooit echt in gebruik geweest en was bedoeld als testproject voor kernenergie in de Carribian. In de jaren 1960-1968 hebben er mensen gewerkt. De bedoeling is om er nu een museum te vestigen, maar wanneer dat er komt is onzeker ….

Verder heb ik hier een beetje gezwommen en langs het strand gewandeld. Rincón ligt op de grens van de Caribische Zee en de Atlantische Oceaan.

De kust van Rincón

Het was erg leuk om twee weekjes op Puerto Rico rond te reizen. De enige andere toeristen die ik tegen ben gekomen zijn Amerikanen; geen één Europeaan dus. Blijkbaar is het geen gangbare bestemming vanuit Europa.
Heel apart is dat dit eiland onderdeel is van de VS. De Amerikaanse invloed is hier duidelijk merkbaar, maar tegelijkertijd is het heel sterk geörienteerd op Midden- en Zuid-Amerika, waar net als hier vooral Spaans gesproken wordt.

Morgen rij ik terug naar San Juan, waar ik nog één nachtje slaap. Zaterdag vlieg ik via Miami naar Quito, Equador, waar ik samen met Ellen en de kinderen ga rondtrekken. Op naar de volgende bestemming!

Maandag 6 juli ben ik vertrokken in de richting van Volcano Arenal. Eerst heb ik een koffieplantage bezocht. Leuk om het proces van koffieplant tot drinkbare koffie te zien. Toevallig waren er 2 Nederlanders onderweg, dus ik heb ook m’n Nederlands weer een beetje kunnen onderhouden .

Rond de middag ben verder gereden. Op deze route was ik echt blij dat ik een 4WD had. Er waren flinke buien onderweg en de onverharde weg was hobbelig en glad. Maar de landschappen meer dan de moeite waard. Ik heb er echt van genoten!

Onverharde weg

Om bij de vulkaan te komen moet je eerst een flink meer rond rijden. Ik kwam pas tegen de avond bij het meer. Terwijl ik langs het meer reed werd het al donker. Ik was moe en kreeg honger toen ik langs een zijweg kwam met een bord ‘Nature Lodge’. Ik besloot om de gok te wagen en omhoog te rijden. Daar heb ik geen spijt van gehad. Normaal een hele dure plek om te slapen, maar vanwege laagseizoen was het er bijna leeg en kon ik dus flink pingelen. Ik geloof dat ik 70 dollar heb betaald (55 euro). En na weken goedkoop overnachten (20 dollar) moet dat ook wel eens kunnen. En het was absoluut de moeite waard!

De kamer

Het balkon

Het uitzicht

Rond de lodge waren mooie wandelingen en een vlindertuin. In de ochtend heb ik dus eerst een wandeling gemaakt …

Vlinder 1

Vlinder 2

Na mijn wandeling ben ik over een dam gegaan richting de vulkaan ….

Hoi allemaal,

Zaterdag (4 juli) ben ik vertrokken uit Playa Samara. Ik heb een auto gehuurd en ben richting Monte Verde gereden …

Onderweg van Playa Samara naar Monte Verde

… De wegen zijn onverhard en soms vol met kuilen. Bij dit soort routes is het dan ook verplicht om een 4WD te huren.

Ik heb nog een lift gegeven aan een man met z’n 4-jarig dochtertje. Die had een ongeluk gehad en bloedde uit haar mond. Niet zo heel ernstig leek het. Hij moest naar het ziekenhuis in Monte Verde en zonder mijn lift had ‘ie 15 kilometer moeten lopen. Nu merkte ik hoe prettig het is dat ik een beetje Spaans geleerd heb. Een basisconversatie (dat ik ook kinderen heb, hun leeftijd, waar ik woon, enz gaat toch wel goed).

Rond de avond kwam ik aan in Monte Verde en ik had al snel een goede en goedkope slaapplek gevonden. Ik kwam een stel tegen dat in Samara in hetzelfde hotelletje zat en zij tipten mij over deze plek.

Gisterenochtend (zondag 5 juli) ben ik vroeg opgestaan om een wandeling te maken in het regenwoud. Was erg mooi, maar het aantal dieren viel een beetje tegen. Vooral veel rupsen, zoals deze:

Rups in Monte Verde

’s-Avonds heb ik een avondwandeling door de jungle gedaan. Helaas geen kikker gezien en ook geen slangen, maar wel deze dieren:

Deze spin was groter dan mijn hand

Krekel

Tja, wat is dit voor dier? Wie weet het?

Al met al een leuke nachtwandeling. Het is sowieso al heel gaaf om in het donker door het oerwoud te lopen en allerlei dierengeluiden te horen.

Inmiddels ben ik weer vertrokken uit Monte Verde richting vulcano Arenal. Later een berichtje hoe het hier is.

Groetjes, Peter

Apen op het strand

Regelmatig kom je deze apen hier tegen op het strand. Ze zitten met een groepje in de bomen en maken een enorm lawaai. Ze blijven wel altijd op een veilige afstand.

Gekleurde vogels

Ik heb heel wat vogels gezien, maar om ze te fotograferen moet je veel geduld hebben. Waarschijnlijk zal ik er de komende tijd nog veel meer zien. Maar speciaal voor John heb ik er toch nog eentje kunnen vastleggen