Peter op reis

Hallo allemaal,

Gelukkig voelde ik me de zaterdag op Paaseiland beter. Ik heb een scooter gehuurd en ben alle sites afgereden. Erg speciaal allemaal. Helaas ging m’n fotocamera kapot. De lens die normaal naar buiten moet komen bleef hangen . Slechte timing als je net de Pacific aan het oversteken bent. Paaseiland en Tahiti zijn nou niet bepaald de plekken om een nieuwe camera te kopen. Gelukkig mocht ik even iemand z’n camera lenen …

De moa's van Ahu Tongariki

Zaterdagavond gegeten op een terrasje. Daar kwam later ook een Belg samen met twee mannen uit Chjili en een paar locals. We raakten aan de praat en het bleek dat hij daar op zoek was naar water. Nu wordt al het drinkwater nog geïmporteerd en eigen water zou veel geld besparen. Er zijn geen echte rivieren/watervallen op Paaseiland, dus het zou een ondergrondse waterbron moeten worden … Ze hebben me meegenomen naar een lokale danstent, waar ook een lokale groep optrad. Was eg leuk en het is laat geworden.

Zondag heb ik nog een paar uur rondgereden op het eiland en de rest van de sites bekeken. ’s-Middags de scooter ingeleverd en vrij vroeg gegeten, omdat ik met het vliegtuig mee moest. Bij het eten kwam ik een Nederlands stel tegen, waar ik een tijdje mee gepraat heb. Er waren trouwens opvallen weinig toeristen op Paaseiland. Ik denk niet dat er meer dan honderd waren. Komt waarschijnlijk door de onbereikbaarheid van deze afgelegen plek. Het is ook niet een echte toeristenbestemming. Voor mij was het in ieder geval een heel bjzondere plek zo midden in de Pacific.

Hallo allemaal,

Ok, nu zit ik dus op Paaseiland of beter gezegd ´Rapa Nui´. Echt ‘in the middle of nowhere’. Paaseiland ligt midden in de Pacific. De naam is ontleend aan de dag (Pasen dus) waarop het eiland is ontdekt door de Nederlander Roggeveen. Toen ik hier aan kwam vliegen moest er aan denken wat die Roggeveen bewoog om rond te varen op de eindeloze Pacific en hoe het mogelijk is dat hij (toevallig?) op dit relatief kleine eiland terecht kwam. Ik heb al het gevoel dat ik enorm ver van huis ben. Hoe moet dat dan voor hem geweest zijn?

Ik kwam hier woensdag (21/10) rond de middag aan en heb via een taxichauffeur een aardige kamer voor weinig geld gevonden. De kamer is vlak bij één van de historische sites met de beroemde beelden.

In de nacht van woensdag op donderdag ben ik echt ziek geweest. Overgeven en diarree, helemaal leeggelopen dus; dacht dat ik dood ging . Eigenlijk de eerste keer dat ik dat zo sterk heb sinds ik op reis ben. Zelf denk ik dat er wat mis was met het eten in het vliegtuig. Gisteren (donderdag) heb ik de hele dag geslapen, zo moe was ik en pas gisterenavond heb ik voorzichtig wat thee en droog brood binnen gehouden. Vandaag (vrijdag) voel ik me beter, maar het regent al de hele dag. Een goed moment dus om deze weblog eens bij te werken.

Morgen ga ik een scooter of auto huren (afhankelijk van het weer) en het eiland rondrijden om de rest van de beelden te bekijken. En zondagavond heb ik alweer mijn volgende vlucht, naar Tahiti. Best druk hoor dat reizen

Ik mis Nederland en iedereen daar af en toe best wel en vind het daarom erg leuk om jullie reacties te lezen!

Groetjes, Peter

Na twee nachten La Paz eerst een reisdagje. Te beginnen met m’n vroege (bijgeboekte) vlucht van La Paz naar Santa Cruz. Gelukkig zou ik tijd zat hebben tussen de 2 apart geboekte vluchten … Bij het wachten op de koffers op de luchthaven van Santa Cruz zag ik steeds meer mensen weglopen met hun koffer. Er was maar één band met koffers, dus daar kon het niet aan liggen … Uiteindelijk stonden er een paar zonder koffer en ook mijn rugzak was er niet. Affijn, ik op zoek naar iemand die me verder kon helpen. Eerst een chagrijnig mannetje bij de uitgang die met een geirriteerd gebaar wees naar één of ander balie verderop in de aankomsthal. Ik naar die balie en na een paar minuten wachten werd ik verwezen naar weer een ander kantoortje helemaal aan de andere kant in de hal. Toen ik daar kwam was daar niemand, zeker aan het lunchen of zo … Een andere vrouw (ook zonder koffer) was er inmiddels ook gearriveerd. Toen ik wegliep zag ik door glas dat er hier nog een band met koffers was. Dus toch even voor alle zekerheid gaan kijken. Bleek mijn rugzak daar te staan. Blijkbaar had iemand hem naar de verkeerde plek gebracht.

Goed, ik opgelucht en even buiten gaan roken. Ik had tenslotte tijd zat. Daarna naar de incheckbalie om in te checken voor mijn volgende vlucht. Daar bleek niemand te zijn. Ik dacht al dat ik te vroeg was, maar toch maar even gevraagd bij de balie ernaast. De vrouw van ‘mijn’ balie werd geroepen … Ik was te laat om in te checken. Bleek de vlucht vervroegd te zijn Ze ging gelijk bellen en via een extra snelle procedure werd ik toch nog ingecheckt. Ik had nog 10 minuten om in het vliegtuig te komen. Ik heb vervolgens gerend, onder verontschuldiging alle rijen gepassseerd en zat 10 minuten later in het vliegtuig …

Santiago vormt een grote tegenstelling met La Paz. De taxi vanaf de luchthaven reed over een echte snelweg naar de stad. De auto’s zijn er veel nieuwer en dus schoner en er is een uitgebreid openbaar-vervoersnet, waardoor er überhaupt veel minder verkeer is. Er zijn moderne winkels en voetgangersgebieden in de stad. Best een verademing t.o.v. de laatste grote steden die ik gezien heb. Ook letterlijk, want Santiago ligt tevens een stuk dichter bij de zeespiegel.

En het weer … Echt voorjaarsweer. Lekkere heldere lucht en een mild zonnetje. Ik had maar 3 dagen in Santiago en heb m’n tijd doorgebracht met een beetje mailen, wat dingetjes uitzoeken voor de verdere reis en kleren wassen. Ook heb ik lekker door de stad gelopen en een paar keer geschaakt op Plaza de Armes. De laatste dag heb ik een rondwandeling gemaakt langs een paar highlights, o.a. het presidentieel palies en Cerro Santa Lucia, een park op een heuvel met een mooi uitzicht over de stad. Die 3 dagen voelen veel te kort. Ik had hier best nog een weekje willen blijven rondhangen.

Santiago was tevens mijn laatste stad in Zuid-Amerika. Het was mijn eerste keer op dat continent en ik moet zeggen dat het me heel goed bevallen is. Mijn Spaanse cursus in het begin was een investering in tijd waar ik heel veel plezier van heb gehad. Zonder dat beetje Spaans was het toch een stuk lastiger geweest … Het rare van reizen is dat je constant bezig bent met kennismaken en weer afscheid nemen. Je bent overal maar even. Je komt op plekken en ontmoet mensen, soms voor heel even, soms voor iets langer. Maar vervolgens ga je weer weg, in mijn geval alleen. Uiteindelijk blijft er een hele reeks ervaringen en herinneringen over. Aan plekken, mensen en belevenissen. En daar doe je het dan voor …

Mijn volgende stap is het oversteken van de Pacific via Paaseiland en Frans Polynesië (Tahiti). Daarna gaat de reis verder naar Nieuw-Zeeland en Azië. Ook al ben ik af en toe best een beetje reismoe; ik heb er nog steeds veel zin in!