Peter op reis

Hallo allemaal,

Inmiddels zit ik alweer ruim 3 weken in Suriname. Het kwam er even niet van om deze blog bij te werken. Nog een paar dagen en ik ga weer naar de volgende bestemming. Hoogste tijd dus voor een berichtje.

Het was een heel speciale ervaring om vanuit het Spaans-sprekende deel van Zuid-Amerika in Suriname te komen. Hier kan ik gewoon Nederlands praten. Het voelt een beetje als thuis komen. De oppervlakte van het land is een paar keer Nederland, maar er wonen maar 450 duizend mensen. Dat is ook wel goed te merken. Alles gaat hier toch een stuk amateuristischer. Maar ja, wat wil je: een minister hier vertegenwoordigt minder mensen dan een wethouder in Amsterdam.

Ik heb eerst een paar dagen in Paramaribo doorgebracht. Eigenlijk niet zo veel gedaan, omdat ik wel een beetje reismoe was. Dat schijnt iedereen zo nu en dan te overkomen als je zo lang op pad bent … Een beetje bijgekomen van de eerdere bestemmingen, foto’s bijgewerkt, alvast wat dingetjes geregeld voor vervolgbestemmingen en uitgezocht wat ik in Suriname wilde gaan doen.

Na een week ben ik het binnenland in gegaan. De bestemming was Anaula resort. Anaula ligt op een mooi eiland in de Boven-Surinamerivier. Ik ben met het vliegtuig gegaan. In de jaren zestig, toen Suriname nog een kolonie was van Nederland, zijn een groot aantal airstrips aangelegd door heel Suriname met als doel het binnenland toegankelijker te maken. Er zijn een stuk of twintig van die airstrips verspreid door het land. Mijn vliegtuigje vertrok vanaf de mini-luchthaven Zorg & Hoop in Paramaribo.

Het vliegtuigje waarmee ik naar Anaula ben gevlogen

Na de landing op de airstrip werden we per korjaal naar Anaula gebracht. Na een late lunch zijn we naar de Ferullasi stroomversnelling gevaren om lekker even af te koelen in de rivier. En ‘s-avonds zijn we kaaimannen gaan kijken. Kaaimannen zijn krokodilachtigen die voornamelijk vis eten. Hoewel ze ruim een meter lang kunnen worden zijn ze niet gevaarlijk voor mensen.

Het haventje van Anaula

Anaula ligt in een gebied met vele Marrondorpen. De Marrons zijn de afstammelingen van gevluchte slaven, die door de Nederlandse plantagehouders uit Afrika werden gehaald (niet iets om trots op te zijn). De Marrons voerden regelmatig met succes aanvallen uit op de plantages om nog meer slaven te bevrijden. De plantage-eigenaren/slavenhouders konden daar weinig aan doen, omdat de Marrons zich weer terugtrokken in de moeilijk toegankelijke jungle.

Marrondorp

In de Marrondorpen kreeg ik het gevoel dat ik in Afrika was. Hutjes, vrouwen met manden op hun hoofd en rituelen om de bosgeesten gunstig te stemmen. Het aparte is dat ze er wel Nederlands spreken. De kinderen gaan naar school en Nederlands is de voertaal in Suriname.

Marronkinderen in de schoolbanken

Onderwijs is in het Nederlands

We zijn een paar keer door een Marrondorp gelopen … Verder hebben we een paar wandeltochten gemaakt. De gids gaf uitleg over de geneeskundige werking van boomschors, bladeren en bloemen. Verder een paar dieren gezien. Hier nog een paar foto’s:

Vlinder

Bedelend aapje bij het ontbijt

Een ??? vogel; wie weet het?

Kaaiman

Vogelspin

Parende krekels

Tegelijk met mij gingen maar vier andere gasten terug naar Paramaribo. Een 6-persoons vliegtuigje kwam speciaal om ons te halen. Ik zat naast de piloot en mocht ook even de stuurknuppel vasthouden.

6-persoons vliegtuigje

Het is nu alweer laat, dus ik stop er weer even mee. Komende dagen het vervolg van Suriname.

Groetjes van mij