Peter op reis

Nog even een paar foto’s van Paramaribo en omgeving.

Eén van de plekken die ik bezocht heb is fort Nieuw Amsterdam, dat gebouwd is door de Nederlanders op een strategische plek waar de rivier de zee ingaat. Het doel was om vijandelijke schepen te onderscheppen die vanaf de zee het binnenland in probeerden te komen. Overigens met wisselend succes.

Fort Nieuw Amsterdam

In de 2e wereldoorlog was er een Amerikaanse basis gevestigd. Na de 2e wereldoorlog heeft het fort jarenlang dienst gedaan als gevangenis/strafkamp.

Gevangeniscellen

Met de veranderde inzichten over de behandeling en resocialisatie van gevangenen werd de gevangenis in 1982 gesloten.

Tegenwoordig is er een museum gevestigd, dat nog in opbouw is. Ik sprak een Nederlandse man die voor de komende 2 jaar is ingehuurd om het museum verder uit te bouwen. Hij wist wat leuke dingetjes te vertellen over het fort. Zoals over onderstaand kruithuis, dat voor veel geld gebouwd is, maar nooit echt dienst heeft gedaan. Ondanks speciale constructies bleek het klimaat te vochtig te zijn om daadwerkelijk munitie in dit kruithuis op te slaan.

kruithuis

Fort Zeelandia is de bekendste historische plek van Paramaribo. In de jaren 80 vonden daar de decembermoorden plaats.

Fort Zeelandia

Op sommige plekken in Paramaribo is het net of je Nederland bent …

Een deel van het centrum van Paramaribo staat sinds kort op de lijst van werelderfgoederen van de Unesco. Deze houten huizen zijn een voorbeeld van Nederlandse koloniale bouw.

Voor mij was het toch best speciaal om ook Suriname mee te nemen in mijn reis. Het voelde een klein beetje als tussendoor thuiskomen; de Nederlandse taal en gezamenlijke cultuur droegen daar aan bij. Het viel me op dat Suriname eigenlijk een groot dorp is. De achterstand is er best groot, wat waarschijnlijk komt doordat er zo weinig mensen wonen. Het was ook een beetje terug gaan in de tijd …

Hallo, daar ben ik weer. Inmiddels zit ik in Peru, maar ik ben een beetje achter met de weblog. Daarom nu het 2e deel van Suriname.

Na Anaula ben ik naar nog een resort gegaan: Kabalebo. Dit resort ligt in een onbewoond gebied, midden in de jungle van Suriname. Ooit was er een helikopter-basis. In 1961 is er daarom een landingsstrip aangelegd. Vlak voordat de landingsstrip klaar was is er een vliegtuigje neergestort, dat er nu dus nog ligt. De twee inzittenden hebben het trouwens overleefd.

Ik heb daar een aantal wandelingen gedaan, o.a. naar Misty Mountain. Verder lekker gezwommen in de verkoelende rivier en de laatste dag een kanotocht gemaakt.

Hier een paar foto’s van Kabalebo. Klik op een foto om de grotere versie te bekijken.

Hallo allemaal,

Inmiddels zit ik alweer ruim 3 weken in Suriname. Het kwam er even niet van om deze blog bij te werken. Nog een paar dagen en ik ga weer naar de volgende bestemming. Hoogste tijd dus voor een berichtje.

Het was een heel speciale ervaring om vanuit het Spaans-sprekende deel van Zuid-Amerika in Suriname te komen. Hier kan ik gewoon Nederlands praten. Het voelt een beetje als thuis komen. De oppervlakte van het land is een paar keer Nederland, maar er wonen maar 450 duizend mensen. Dat is ook wel goed te merken. Alles gaat hier toch een stuk amateuristischer. Maar ja, wat wil je: een minister hier vertegenwoordigt minder mensen dan een wethouder in Amsterdam.

Ik heb eerst een paar dagen in Paramaribo doorgebracht. Eigenlijk niet zo veel gedaan, omdat ik wel een beetje reismoe was. Dat schijnt iedereen zo nu en dan te overkomen als je zo lang op pad bent … Een beetje bijgekomen van de eerdere bestemmingen, foto’s bijgewerkt, alvast wat dingetjes geregeld voor vervolgbestemmingen en uitgezocht wat ik in Suriname wilde gaan doen.

Na een week ben ik het binnenland in gegaan. De bestemming was Anaula resort. Anaula ligt op een mooi eiland in de Boven-Surinamerivier. Ik ben met het vliegtuig gegaan. In de jaren zestig, toen Suriname nog een kolonie was van Nederland, zijn een groot aantal airstrips aangelegd door heel Suriname met als doel het binnenland toegankelijker te maken. Er zijn een stuk of twintig van die airstrips verspreid door het land. Mijn vliegtuigje vertrok vanaf de mini-luchthaven Zorg & Hoop in Paramaribo.

Het vliegtuigje waarmee ik naar Anaula ben gevlogen

Na de landing op de airstrip werden we per korjaal naar Anaula gebracht. Na een late lunch zijn we naar de Ferullasi stroomversnelling gevaren om lekker even af te koelen in de rivier. En ‘s-avonds zijn we kaaimannen gaan kijken. Kaaimannen zijn krokodilachtigen die voornamelijk vis eten. Hoewel ze ruim een meter lang kunnen worden zijn ze niet gevaarlijk voor mensen.

Het haventje van Anaula

Anaula ligt in een gebied met vele Marrondorpen. De Marrons zijn de afstammelingen van gevluchte slaven, die door de Nederlandse plantagehouders uit Afrika werden gehaald (niet iets om trots op te zijn). De Marrons voerden regelmatig met succes aanvallen uit op de plantages om nog meer slaven te bevrijden. De plantage-eigenaren/slavenhouders konden daar weinig aan doen, omdat de Marrons zich weer terugtrokken in de moeilijk toegankelijke jungle.

Marrondorp

In de Marrondorpen kreeg ik het gevoel dat ik in Afrika was. Hutjes, vrouwen met manden op hun hoofd en rituelen om de bosgeesten gunstig te stemmen. Het aparte is dat ze er wel Nederlands spreken. De kinderen gaan naar school en Nederlands is de voertaal in Suriname.

Marronkinderen in de schoolbanken

Onderwijs is in het Nederlands

We zijn een paar keer door een Marrondorp gelopen … Verder hebben we een paar wandeltochten gemaakt. De gids gaf uitleg over de geneeskundige werking van boomschors, bladeren en bloemen. Verder een paar dieren gezien. Hier nog een paar foto’s:

Vlinder

Bedelend aapje bij het ontbijt

Een ??? vogel; wie weet het?

Kaaiman

Vogelspin

Parende krekels

Tegelijk met mij gingen maar vier andere gasten terug naar Paramaribo. Een 6-persoons vliegtuigje kwam speciaal om ons te halen. Ik zat naast de piloot en mocht ook even de stuurknuppel vasthouden.

6-persoons vliegtuigje

Het is nu alweer laat, dus ik stop er weer even mee. Komende dagen het vervolg van Suriname.

Groetjes van mij