Peter op reis

Dag allemaal,

De afgelopen tijd ben ik zo druk met het reizen zelf bezig geweest dat het er niet van kwam om de weblog weer eens bij te werken. Toch nog even een kort verslagje van Nieuw-Zeeland.

Na mijn troubelige binnenkomst verliep de rest in Nieuw-Zeeland gelukkig een stuk soepeler. Ik ben aangekomen in Auckland. Was wel even wennen om weer in een grote stad te zijn na Paaseiland en Tahiti. En dan ook nog een Westers land (niet geografisch, maar qua cultuur en welvaart). Ik heb een hotel genomen met sport-faciliteiten. Even wat aan m’n conditie gedaan en wat dingetjes geregeld. Verder natuurlijk wat dingen bekeken in en rond Auckland.

En omdat de vorige kapot was heb ik ook een nieuwe fotocamera gekocht. Hetzelfde merk/type maar dan nieuwer en ook nog beter. De eerste foto is van Auckland.

Parkje in Auckland

De eerste dagen moest ik het zonder camera doen, dus weinig foto’s gemaakt in Auckland. Na een dag of vijf ben ik met de Overlander naar Wellington gegaan. Deze trein vertrekt vroeg in de ochtend en doet er 12 uur over. Een erg mooie reis, die o.a. dwars door een National Park/skigebied gaat.

De Overlander

Vanuit de Overlander

Ik vond Wellington een leukere stad dan Auckland. Minder hectisch en aardiger mensen. Het is ook de culture hoofdstad van Nieuw-Zeeland. In één van de tenten waar ik gegeten heb was een aardig jazz-concert. Verder ben ik een keer gaan paard rijden door de heuvels rond Wellington en ben ik naar het museum ‘Te Papa Tongarewa’ geweest, waar o.a. veel te zien is over de geografie en historie van Nieuw-Zeeland. Er wonen naar schatting pas duizend jaar mensen in NZ. De eersten die er neerstreken waren Polynesiërs, nu Maori genoemd.

Maori houtsnijwerk

Nieuw-Zeeland bestaat uit twee hoofdeilanden, het Noorder- en het Zuidereiland. Omdat ik maar twee weken had in Nieuw-Zeeland was ik aanvankelijk van plan om alleen maar het Noordereiland te bekijken. Maar iedereen die ik tegen kwam zei dat het Zuidereiland een must was … dus ik heb mijn plannen veranderd. Vanuit Wellington ben ik met de boot overgestoken naar het Zuidereiland. Alleen de boottocht was al de moeite waard; de baaien vanuit Wellington zijn erg mooi.

De boot kwam aan in Picton, waar ik de eerste nacht heb doorgebracht. De volgende dag heb ik een auto gehuurd. Die was pas in de loop van de middag beschikbaar, dus die dag ben ik niet verder gekomen dan Nelson.

Vanuit Nelson ben ik via Westport naar de westkust gereden en daarna heb ik de schitterende kustweg gevolgd naar het zuiden. Ik heb overnacht bij Pahautane.

Strand bij Pahautane

’s-Morgens heb ik de pancake rocks bekeken; een formatie ‘limestone rotsen’ (hoe heet dat in het NL?), die door sterke erosie hun huidige vorm hebben gekregen. Bij hoog water blaast de zee door een aantal verticale ‘blowholes’ (ken ik ook niet in het NL). Over en door de rotsen is een slingerend pad aangelegd, zodat je ze erg goed kunt bekijken.

Pancake rocks bij Punaikaiki

Daarna ben ik doorgereden richting het zuiden, heb ik geluncht in Greymouth en van daaruit ben ik de 73 gaan volgen richting Christchurch. Iets ten zuiden van Greymouth kwam ik Shanty town tegen, een gerestaureerd 19e eeuws pioniersstadje. Tijdens de goudkoorts rond 1860 werd hier naarstig naar goud gezocht en het stadje geeft daar een aardig beeld van. Er was ook een oude stoomtrein, waar zelfs een stukje mee gereden kon worden.

Shanty town

Weg 73 doorkruist het Zuidereiland van west naar oost en gaat over de Arthur’s Pass, in de winter een populair skigebied. De weg is (zoals meer wegen in Nieuw-Zeeland) erg rustig en voert door verlaten landschappen …

Rivierbedding langs de 73

Ik heb overnacht bij de Arthur’s Pass. Omdat het november was (voorjaar in NZ), lag er alleen nog een beetje sneeuw op de hoogste toppen. Er leeft daar ook een grappige papegaaiachtige vogel, de Kea. Deze vogels zijn erg tam en brutaal; bij het ontbijt moest ik oppassen dat ze mijn broodje niet van tafel pikten.

Kea bij Arthur's Pass

Die dag ben ik doorgereden naar Christchurch. Ik had de volgende dag een late vlucht naar Sydney, zodat ik nog een half dagje over had om Christchurch te bekijken. Een erg leuke stad; jammer dat ik niet meer tijd over had. Ik ben naar het kunstcentrum gegaan, gehuisvest in het oude gebouw van de universiteit. Daar waren allerlei galerieën en kunstcursussen. Buiten waren allerlei kraampjes met kunstachtige dingen, muziek en heel veel eettentjes.

Kunstcentrum in Christchurch

Vlak bij het kunstcentrum is ook nog een heel grote botanische tuin, waar ik ook een uurtje rondgelopen heb.

Orchidee

Botanische tuin in Christchurch

Het aparte is, dat ik meer dan negen maanden van huis ben en toch op veel plekken tijd tekort kom. Maar goed, ik bezoek ook heel wat landen in die tijd. Twee weken was in ieder geval te kort voor Nieuw-Zeeland. En dan te bedenken dat ik eerst van plan was om één week in Nieuw-Zeeland te blijven en daarna nog één week in Australië. Gelukkig heb ik het zo gedaan en is mijn bezoek in Australië beperkt gebleven tot één nachtje Sydney.

Binnenkort mijn verslag van Indonesië, want ook daar ben ik al weer vertrokken …

Hallo allemaal,

Nou, ik zit inmiddels in Auckland, maar de binnenkomst verliep niet bepaald vlekkeloos … In Nieuw-Zeeland zijn ze heel streng met de invoer van allerlei dingen. Zo mag je geen voedsel meenemen en ook geen planten, zaden, enz. In het vliegtuig werd een lijst uitgedeeld met verboden dingen. Bij de douane stond een flinke rij en iedereen moest bij zo’n hokje komen, waar ze een aantal vragen stellen. Wat je komt doen, of je geen verboden dingen bij je hebt, enz. Ik dus ook naar zo’n hokje toen ik aan de beurt was. Alles ging prima en ze ging net een stempel zetten. Toen vroeg ze nog tussen neus en lippen door: “ook geen Coca leaves’? Ja, wel Coca leaves zei ik, en dat was ook zo, want die had ik nog in m’n koffer zitten van Peru. O, maar dat mocht dus niet en ik moest langs een andere uitgang van de douane. Ik dacht dat dat Nieuw-Zeeland niet in mocht, omdat het een plant is. Niet aan gedacht, inleveren en verder niets aan de hand dus …

Maar toen ik bij de douane kwam, bleken die Coca-bladeren hier onder de narcotica-wet te vallen. Categorie C, wat gelijk staat aan marihuana … Gezellig dus … Ik werd gewezen op m’n rechten. Of ik een advocaat wilde raadplegen, enz. Ik zei dat dat niet nodig was, omdat ik me van geen kwaad bewust was. Er werd een andere douanier bijgehaald en m’n hele bagage werd doorzocht tot in de kleinste details. Alle medicijnen werden nauwkeurig bekeken en een aantal moest ik inleveren, omdat ik geen recept had. En vragen of ik geen kinderporno op m’n laptop had en zo . Uiteindelijk werd er een politieman bij geroepen en moest ik een verklaring tekenen. Ik kwam er af met een waarschuwing. Al met al duurde dat hele geintje een uur of twee.

En waar gaat dit over … Over 20 minieme blaadjes van een plant, waar in Peru iedereen thee van drinkt en die je voor een paar kwartjes in elke winkel kan kopen. De kracht van de werking is misschien vergelijkbaar met die van aspirine of zo, maar zeker niet zo sterk als alcohol. Misschien naïef van mij, maar eigenlijk zijn dit soort regeltjes natuurlijk volkomen waanzin. In ieder geval een leuke binnenkomer voor mij!

Groetjes van mij