Dag allemaal, hier mijn eerste verslagje vanuit Costa Rica.
Route weergeven op een grotere kaart
Het is hier nu zaterdagmiddag, 10 over 3 ‘s-middags. Het voelt trouwens als ‘s-avonds. Niet alleen door het tijdsverschil van 8 uur, maar ook omdat er hier een flinke bui naar beneden komt en het zo schemerig is als in NL om 10 uur ‘s-avonds.
De afgelopen dagen heb ik vooral gereisd. Gereisd door de lucht en gereisd door de tijd. Het voordeel van mijn route van Oost naar West is dat de dagen langer zijn. Daardoor heb ik meer tijd om het vervolg van de reis te regelen en ook nog wat slaap te pakken.
Donderdagavond 11 juni ben ik vertrokken vanaf Eindhoven Airport. Ellen, Olaf en Femke hebben me weggebracht. Een afscheid voor anderhalve maand. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn voor ons allemaal … Om 19.30 ben ik geland op Londen Stansted. Ik was netjes op tijd voor mijn geplande transfer van 21.00 naar Londen Heathrow en kwam daar rond 22.30 aan. De rest verliep wat minder soepel … Ik wilde een bus pakken naar mijn hotel. Maar toen ik mijn kaartje wilde kopen uit de automaat bleek de lezer voor de creditkaart niet te werken. Vlak daarna kwam mijn bus er aan. Ik vroeg of ik met creditkaart kon betalen in de bus, maar helaas … De vraag ik dan met euro’s kon betalen was natuurlijk helemaal fout, want de nationale trots over de Pound werd daarmee aangewakkerd: “You can pay with sterling”. Die rare Engelsen leven nog steeds op een eiland en zouden het liefst hebben dat je wereldwijd met de Pond kan betalen … Dus ik op zoek naar een ATM, want ik was van tevoren niet van plan om ponden te halen voor die ene overnachting. Die was in de vertrekhal. Wat een vreselijke vertrekhal is dat. Hij was zo laag dat ik steeds het gevoel had dat ik moest bukken om m’n hoofd niet te stoten. En duidelijke borden waren er ook niet te vinden. Na een paar keer vragen eindelijk een ATM gevonden. Maar helaas: zowel mijn bankpas als creditkaart werkten niet. Na weer een kwartier zoeken en 2 verdiepingen hoger eindelijk eentje gevonden die werkte. Toen ik weer boven kwam was de bus natuurlijk vertrokken. Er hing ook geen tijdschema, dus ik aan de chauffeur van een bus met een ander lijnnummer gevraagd of er nog eentje kwam. Hij ‘dacht’ van wel. Na nog een half uur wachten kwam er weer een andere bus en die chauffeur had een tijdschema en wist te vertellen dat er geen bus meer kwam 
Met een taxi was ik rond middernacht in mijn hotel …
Vrijdagochtend ben ik om half 7 weer opgestaan. Snel gedoucht en een taxi genomen naar Terminal 3; gelukkig niet die hele lage terminal van de vorige avond. Inchecken verliep prima en ik had nog tijd voor een kop koffie en een broodje voor het boarden. Ook de vlucht ging volgens schema. Naast mij zat een meisje uit Puerto Rico, wel aardig, maar weinig te vertellen. Ik ben m’n tijd doorgekomen met films, muziek, wat lezen en zelfs een beetje slaap. Na negen uur vliegen kwam ik rond een uur of 2 ‘s-middags aan op Miami Airport. Het duurde 2 uur voordat ik eindelijk buiten stond. Enorme rijen voor de paspoortcontrole. Per persoon zijn ze minstens 5 minuten bezig. Ze nemen zelfs vingerafdrukken en een foto van iedereen. Blijkbaar ben je bij voorbaat verdacht als je dat land binnen komt. Veel mensen misten hun aansluitende vlucht … Ik was blij dat ik gekozen had voor een overnachting in Miami. Het hotel in Miami was prima. De jongen achter de receptie kwam van Aruba en was helemaal blij dat ‘ie een keertje Nederlands kon spreken. Verder spreken ze trouwens vooral Spaans in Miami. Tien jaar terug moesten de binnenkomende immigranten allemaal Engels leren, maar tegenwoordig spreekt zelfs de ‘oorspronkelijke’ bevolking steeds meer Spaans. Ik heb vlak bij het hotel salade en pizza gegeten in een wat beter Italiaans restaurant. Daarna heb ik op de kamer wat dingen uitgezocht voor het vervolg van de reis en m’n hotel in San Jose geboekt.
Vanmorgen, zaterdag 13 juni om half 7 opgestaan. Snel een ontbijt naar binnen gewerkt en met de taxi naar Miami. Gelukkig is vertrekken vanuit Miami een stuk sneller dan binnenkomen. Tijd genoeg om een beetje rond te lopen en een Café-Latte bij Starbucks. In het vliegtuig zat ik naast een Amerikaans stel met een huis in Costa Rica en met haar heb ik wel leuk zitten praten. Aan de andere kant zat een (single) Amerikaan die hier 3 maanden blijft. Zijn grote passie is vissen en hij trekt steeds naar andere plekken voor zijn hobby. De binnenkomst in San Jose liep bijzonder soepel en binnen een half uur stond ik buiten met m’n koffer. De visser had een chauffeur die hem ophaalde en bood me een lift aan naar het hotel, wat ik heb aangenomen. Hij had trouwens nog een passie: chicka’s (meisjes) en hij vertelde dat je hier voor weinig geld de mooiste meisjes kon ‘krijgen’ (hij had beter huren kunnen zeggen 
). Zijn uitnodiging om naar zijn hotel te komen en dan samen naar de beste club in San Jose te gaan ga ik niet aannemen … Hij was jaloers op mijn hotel, wat normaal 130 dollar kost, maar dat ik gisteren voor 65 heb geboekt. In de Lonely Planet stond dat veel buurten ‘s-avonds onveilig zijn en de buurt waar dit hotel staat is daar een uitzondering op. Ik heb net een hapje gegeten en ga straks even de sportschool in, want na al dat zitten in vliegtuigen kan ik wel even wat beweging gebruiken. Ik wilde eigenlijk San Jose in, maar het komt hier nog steeds met bakken uit de hemel en het is zelfs een beetje koud … Als het vanavond droog wordt dan ga ik wel een hapje eten in het centrum. Morgenmiddag om 12 uur vertrekt mijn bus naar Samara Beach. Best vermoeiend al dat reizen …
Maar het gevolg was dus dat iedereen tegen mij wil spelen hier. Grote teleurstelling als ik nee zei … Tien mensen er omheen en veel commentaar in het Spaans. Uiteindelijk was ik uitgeput van het schaken en ben ik om half 2 naar m’n appartement gegaan 
Recente reacties