Peter op reis

Op donderdag 15 oktober heb ik de bus genomen van Puno (Peru) naar La Paz (Bolivia). Eerst naar de grens, waar iedereen uit moest stappen. Aan de Peruaanse kant eerst ergens een stempel halen voor op het inreisvisum, dan naar een ander kantoortje om het inreisvisum om te ruilen voor een stempel in het paspoort. Daarna de grens overwandelen en aan de Boliviaanse kant een stempel en inreisvisum halen. Na een half uurtje zaten we weer in de bus voor de laatste kilometers naar Copacobana. In Copacobana moest ik overstappen op de bus naar La Paz. In het uur dat er tussen zat heb ik geluncht met een Nederlandse vader en dochter die een paar weken samen op vakantie waren.

Tussen Copacobana en La Paz moesten we nog een rivier oversteken. Terwijl de reizigers met kleine bootjes werden overgezet ging de bus met een apart ponton naar de overkant.

In La Paz had ik maar 2 nachten. De eerste avond Indiaas gegeten met een Stel dat ik kende van de trail in Peru; een Nederlandse vrouw met een Spaanse vriend. De 2e avond gegeten bij een Libanees restaurant. Was best apart: klassieke muziek en bediening door een kromlopend mannetje en een oud vrouwtje. Het vrouwtje begon een gesprek met mij en vertelde dat haar man een paar jaar geleden was overleden. Het mannetje in het restaurant was haar broer en ze was in La Paz om hem te helpen. Ze vertelde ook over de lastige situatie in Libanon en dat er daarom veel Libanezen in La Paz zitten. Het bestaan van een Libanese gemeenschap was toch wel het laatste dat ik in La Paz verwacht had … Verder viel het me op dat La Paz aanzienlijk armer over komt dan Peru. Het prijsniveau ligt er ook nog een stuk lager. Voor een euro of zes heb je er een complete maaltijd met een wijntje er bij. Jammer dat ik niet meer tijd over had om meer van Bolivia te zien.