Peter op reis

Op donderdag 15 oktober heb ik de bus genomen van Puno (Peru) naar La Paz (Bolivia). Eerst naar de grens, waar iedereen uit moest stappen. Aan de Peruaanse kant eerst ergens een stempel halen voor op het inreisvisum, dan naar een ander kantoortje om het inreisvisum om te ruilen voor een stempel in het paspoort. Daarna de grens overwandelen en aan de Boliviaanse kant een stempel en inreisvisum halen. Na een half uurtje zaten we weer in de bus voor de laatste kilometers naar Copacobana. In Copacobana moest ik overstappen op de bus naar La Paz. In het uur dat er tussen zat heb ik geluncht met een Nederlandse vader en dochter die een paar weken samen op vakantie waren.

Tussen Copacobana en La Paz moesten we nog een rivier oversteken. Terwijl de reizigers met kleine bootjes werden overgezet ging de bus met een apart ponton naar de overkant.

In La Paz had ik maar 2 nachten. De eerste avond Indiaas gegeten met een Stel dat ik kende van de trail in Peru; een Nederlandse vrouw met een Spaanse vriend. De 2e avond gegeten bij een Libanees restaurant. Was best apart: klassieke muziek en bediening door een kromlopend mannetje en een oud vrouwtje. Het vrouwtje begon een gesprek met mij en vertelde dat haar man een paar jaar geleden was overleden. Het mannetje in het restaurant was haar broer en ze was in La Paz om hem te helpen. Ze vertelde ook over de lastige situatie in Libanon en dat er daarom veel Libanezen in La Paz zitten. Het bestaan van een Libanese gemeenschap was toch wel het laatste dat ik in La Paz verwacht had … Verder viel het me op dat La Paz aanzienlijk armer over komt dan Peru. Het prijsniveau ligt er ook nog een stuk lager. Voor een euro of zes heb je er een complete maaltijd met een wijntje er bij. Jammer dat ik niet meer tijd over had om meer van Bolivia te zien.

Hallo allemaal.

De afgelopen weken ben ik vooral druk geweest met reizen en dingen bekijken. Weinig tijd dus om de weblog bij te werken. Maar nu zit ik Paaseiland en vandaag is er alleen maar regen; veel regen. Een goed moment voor een verslagje van Peru!

Mijn reis in Peru is begonnen op 28 september in de hoofdstad Lima. Een erg drukke stad met veel te veel verkeer. Lima ligt nog vrij dicht bij de evenaar en op zeeniveau, maar het is er niet echt warm. Het grootste deel van het jaar is het er mistig, dus de zon is er een zeldzaamheid. Niet de leukste stad die ik gezien heb dus.

Het meest interessant, hoewel luguber, vond ik de kathedraal op Plaza de las Armas. In de kathedraal is een catacombe, waar ondermeer de resten van een aantal geestelijken zijn opgeslagen …

Ook intigrerend vond ik dit schilderij. Hier niet zo goed te zien, want ik mocht niet flitsen … De jonge vrouw rechts hangt met haar polsen vastgebonden. Is het een schavot of wordt ze opgehangen? De engeltjes kijken blij. Om haar te ontvangen of vanwege de ‘gerechtigheid’? De vrouw links kijkt verdrietig, maar lijkt zich te schikken in het lot. Geen idee waar dit verhaal over gaat, maar best wel fascinerend.

Na 2 nachten Lima ben ik naar Cusco gevlogen. Lima ligt op zeeniveau en Cusco op 3.400 meter er boven. Een flinke stijging en ook ik had best wel last van het hoogteverschil. De eerste paar dagen dus vooral rustig aangedaan en erg veel geslapen. En, zoals John al vroeg: veel coca tea gedronken, want dat schijnt te helpen tegen hoogteziekte.

Plaza de Armas - Cusco

In Cusco heb ik een trail geboekt naar Machu Picchu. Niet de traditionele Inkatrail. Die is tegenwoordig erg druk en bovendien al maanden van tevoren volgeboekt. Ik heb gekozen voor de Salkantay trail.

Maandagochtend (5 oktober) om vier uur werd ik opgehaald uit het hotel. Vervolgens met een bus naar het startpunt en ‘s-middags begonnen met lopen. Best veel klimmen (van 2900 naar 3900 meter) die eerste dag, maar gelukkig was het maar een uurtje of 6 lopen. Tussendoor een rustplekje, waar we wat konden eten en drinken.

Kind bij rustplekje op weg naar de top

De groep was erg leuk: 3 stellen en 3 personen alleen. Erg sociaal en eigenlijk niemand die er buiten viel. Ik zou ‘s-avonds een tent alleen krijgen, maar daarvoor bleken er te weinig tenten te zijn. Ik moest hem dus delen met een Franse jongen. Die werd ‘s-nachts ziek en liep de hele nacht in en uit om over te geven. Heel vervelend voor hem en ook ik heb dus nauwelijks geslapen die nacht.

Dinsdag was de zwaarste dag. Eerst klimmen van 3900 naar 4650 meter. Dat lijkt niet zo veel, maar op die hoogte krijg je weinig zuurstof. Het was ook grappig om te zien hoe iedereen zich met veel moeite een weg naar boven baande. Een paar mensen van de groep haakten af en huurden een paard voor de weg naar boven.

We hebben het gehaald!

Hoewel de échte berg niet de hoogste van Peru is, is hij nooit met succes beklommen. Wel stond er een monument voor een beklimmer die een poging heeft ondernomen, maar dat niet overleefd heeft …

De échte top was nog een kilometer hoger

Hoewel de grond best hard was, heb ik ‘s-nachts een stuk meer geslapen dan de nacht ervoor.

Woensdag soms stukjes stijgen, maar vooral veel dalen. De laatste jaren kreeg ik dan altijd last van m’n knieën, dus daar was ik nu ook bang voor. Maar ik had nergens last van. Een aantal mensen van andere groepen had wel knieproblemen. Ik kan me goed herinneren hoe pijnlijk dat kan zijn

Mooie uitzichten bij de afdaling

We kwamen halverwege de middag aan in het kamp. Daarna zijn we met de bus naar de hot springs van Santa Teresa gegaan. Heerlijk om na een paar dagen niet douchen in het warme water te duiken!

Donderdag zijn we naar Aguas Calientes gelopen. Weinig stijgen en dalen en op maar 2000 meter hoogte, dus niet zo zwaar. Het laatste stuk volgenden we de spoorlijn.

De spoorlijn naar Agios Calientes

Bij Machupicchu is een berg met een mooi uitzicht die je ook kunt beklimmen. Maar dat is alleen voor de eerste 400 bezoekers van Machupicchu … Nu opent Machupicchu om 6.00 uur en om 5.50 arriveren de eerste bussen. De kans is groot dat je dan niet bij de eerste 400 zit. Omdat wij die berg wilden beklimmen en bovendien als één van de eersten Machupicchu in wilden zijn we naar boven gaan lopen. Dat betekende om 3.30 opstaan en vervolgens ruim een uur lang trappen beklimmen. Was even zwoegen, maar absoluut de moeite waard!

Machupicchu

Fantastisch om Machupicchu als één van de eersten binnen te wandelen en er van te genieten zonder de horden toeristen.

Het was nog vroeg ...

En het beklimmen van de berg gaf inderdaad een mooi uitzicht op Machupicchu …

Machupicchu vanaf de hoogte

Na Machupicchu heb ik nog een paar dagen in Cusco doorgebracht om bij te komen van de tocht. Was ook wel nodig, want ik was best verkouden geworden. Ik hoorde ook van iemand dat er veel mensen in zijn hostel ziek waren. Met mensen van de groep hebben we nog een paar keer wat gegeten. Ook heb ik een vlucht geregeld van La Paz naar Santa Cruz (allebei Bolivia). De bedoeling was om dat over land te doen, maar dan zou ik in tijdnood komen.

Dinsdag ben ik met de bus van Machupicchu naar Puno gereisd met de Inka-express. Deze bus stopte onderweg bij een paar highlights in de Sacred Valley. We hebben een andere Inka-site, een oude kerk en een museüm bezocht.

En meer kraampjes dan toeristen onderweg ...

Woensdag een boottocht gemaakt over het Titikaka-meer. Dit is het hoogst bevaarbare meer ter wereld. We hebben er een dorpje op een drijvend eilandje bezocht. Die eilanden worden gemaakt van turf bedekt met riet. Om de paar weken wordt er nieuw riet bovenop de oude laag geplaatst. Inmiddels leven deze dorpen vooral van het toerisme en de verkoop van souvenirs. Ieder eilandje heeft z’n eigen boot met toeristen die aanmeert. Maar goed, het gaf toch een aardig beeld van het vroegere leven van de bewoners. Vervolgens zijn we naar een ‘vast’ eiland gegaan, waar we na een uur klimmen een mooi uitzicht hadden over het meer.

Drijvend eiland op het Titakaka meer

Ik heb best veel gedaan in Peru en ik had er nog wel meer tijd kunnen doorbrengen. Maar ja, het tijdschema dwong me om verder te gaan. Ik heb nog geprobeerd om wat te schuiven, maar de vluchten naar Paaseiland waren vol, dus ik zat toch even vast aan m´n schema.

Nog even een paar foto’s van Paramaribo en omgeving.

Eén van de plekken die ik bezocht heb is fort Nieuw Amsterdam, dat gebouwd is door de Nederlanders op een strategische plek waar de rivier de zee ingaat. Het doel was om vijandelijke schepen te onderscheppen die vanaf de zee het binnenland in probeerden te komen. Overigens met wisselend succes.

Fort Nieuw Amsterdam

In de 2e wereldoorlog was er een Amerikaanse basis gevestigd. Na de 2e wereldoorlog heeft het fort jarenlang dienst gedaan als gevangenis/strafkamp.

Gevangeniscellen

Met de veranderde inzichten over de behandeling en resocialisatie van gevangenen werd de gevangenis in 1982 gesloten.

Tegenwoordig is er een museum gevestigd, dat nog in opbouw is. Ik sprak een Nederlandse man die voor de komende 2 jaar is ingehuurd om het museum verder uit te bouwen. Hij wist wat leuke dingetjes te vertellen over het fort. Zoals over onderstaand kruithuis, dat voor veel geld gebouwd is, maar nooit echt dienst heeft gedaan. Ondanks speciale constructies bleek het klimaat te vochtig te zijn om daadwerkelijk munitie in dit kruithuis op te slaan.

kruithuis

Fort Zeelandia is de bekendste historische plek van Paramaribo. In de jaren 80 vonden daar de decembermoorden plaats.

Fort Zeelandia

Op sommige plekken in Paramaribo is het net of je Nederland bent …

Een deel van het centrum van Paramaribo staat sinds kort op de lijst van werelderfgoederen van de Unesco. Deze houten huizen zijn een voorbeeld van Nederlandse koloniale bouw.

Voor mij was het toch best speciaal om ook Suriname mee te nemen in mijn reis. Het voelde een klein beetje als tussendoor thuiskomen; de Nederlandse taal en gezamenlijke cultuur droegen daar aan bij. Het viel me op dat Suriname eigenlijk een groot dorp is. De achterstand is er best groot, wat waarschijnlijk komt doordat er zo weinig mensen wonen. Het was ook een beetje terug gaan in de tijd …

Hallo, daar ben ik weer. Inmiddels zit ik in Peru, maar ik ben een beetje achter met de weblog. Daarom nu het 2e deel van Suriname.

Na Anaula ben ik naar nog een resort gegaan: Kabalebo. Dit resort ligt in een onbewoond gebied, midden in de jungle van Suriname. Ooit was er een helikopter-basis. In 1961 is er daarom een landingsstrip aangelegd. Vlak voordat de landingsstrip klaar was is er een vliegtuigje neergestort, dat er nu dus nog ligt. De twee inzittenden hebben het trouwens overleefd.

Ik heb daar een aantal wandelingen gedaan, o.a. naar Misty Mountain. Verder lekker gezwommen in de verkoelende rivier en de laatste dag een kanotocht gemaakt.

Hier een paar foto’s van Kabalebo. Klik op een foto om de grotere versie te bekijken.

Hallo allemaal,

Inmiddels zit ik alweer ruim 3 weken in Suriname. Het kwam er even niet van om deze blog bij te werken. Nog een paar dagen en ik ga weer naar de volgende bestemming. Hoogste tijd dus voor een berichtje.

Het was een heel speciale ervaring om vanuit het Spaans-sprekende deel van Zuid-Amerika in Suriname te komen. Hier kan ik gewoon Nederlands praten. Het voelt een beetje als thuis komen. De oppervlakte van het land is een paar keer Nederland, maar er wonen maar 450 duizend mensen. Dat is ook wel goed te merken. Alles gaat hier toch een stuk amateuristischer. Maar ja, wat wil je: een minister hier vertegenwoordigt minder mensen dan een wethouder in Amsterdam.

Ik heb eerst een paar dagen in Paramaribo doorgebracht. Eigenlijk niet zo veel gedaan, omdat ik wel een beetje reismoe was. Dat schijnt iedereen zo nu en dan te overkomen als je zo lang op pad bent … Een beetje bijgekomen van de eerdere bestemmingen, foto’s bijgewerkt, alvast wat dingetjes geregeld voor vervolgbestemmingen en uitgezocht wat ik in Suriname wilde gaan doen.

Na een week ben ik het binnenland in gegaan. De bestemming was Anaula resort. Anaula ligt op een mooi eiland in de Boven-Surinamerivier. Ik ben met het vliegtuig gegaan. In de jaren zestig, toen Suriname nog een kolonie was van Nederland, zijn een groot aantal airstrips aangelegd door heel Suriname met als doel het binnenland toegankelijker te maken. Er zijn een stuk of twintig van die airstrips verspreid door het land. Mijn vliegtuigje vertrok vanaf de mini-luchthaven Zorg & Hoop in Paramaribo.

Het vliegtuigje waarmee ik naar Anaula ben gevlogen

Na de landing op de airstrip werden we per korjaal naar Anaula gebracht. Na een late lunch zijn we naar de Ferullasi stroomversnelling gevaren om lekker even af te koelen in de rivier. En ‘s-avonds zijn we kaaimannen gaan kijken. Kaaimannen zijn krokodilachtigen die voornamelijk vis eten. Hoewel ze ruim een meter lang kunnen worden zijn ze niet gevaarlijk voor mensen.

Het haventje van Anaula

Anaula ligt in een gebied met vele Marrondorpen. De Marrons zijn de afstammelingen van gevluchte slaven, die door de Nederlandse plantagehouders uit Afrika werden gehaald (niet iets om trots op te zijn). De Marrons voerden regelmatig met succes aanvallen uit op de plantages om nog meer slaven te bevrijden. De plantage-eigenaren/slavenhouders konden daar weinig aan doen, omdat de Marrons zich weer terugtrokken in de moeilijk toegankelijke jungle.

Marrondorp

In de Marrondorpen kreeg ik het gevoel dat ik in Afrika was. Hutjes, vrouwen met manden op hun hoofd en rituelen om de bosgeesten gunstig te stemmen. Het aparte is dat ze er wel Nederlands spreken. De kinderen gaan naar school en Nederlands is de voertaal in Suriname.

Marronkinderen in de schoolbanken

Onderwijs is in het Nederlands

We zijn een paar keer door een Marrondorp gelopen … Verder hebben we een paar wandeltochten gemaakt. De gids gaf uitleg over de geneeskundige werking van boomschors, bladeren en bloemen. Verder een paar dieren gezien. Hier nog een paar foto’s:

Vlinder

Bedelend aapje bij het ontbijt

Een ??? vogel; wie weet het?

Kaaiman

Vogelspin

Parende krekels

Tegelijk met mij gingen maar vier andere gasten terug naar Paramaribo. Een 6-persoons vliegtuigje kwam speciaal om ons te halen. Ik zat naast de piloot en mocht ook even de stuurknuppel vasthouden.

6-persoons vliegtuigje

Het is nu alweer laat, dus ik stop er weer even mee. Komende dagen het vervolg van Suriname.

Groetjes van mij

De volgende ochtend zijn we vanuit Guayaquil naar Baltra Island (Galapagos) gevlogen. Van daaruit met bus en ferry naar Santa Cruz Island en vervolgens met een taxi naar Puerto Ayora. Daar zijn we 2 dagen gebleven.

Ferry van Baltra naar Santa Cruz

Olaf en Femke tussen de reuzenschildpadden bij het Charles Darwin research centrum

Het verhaal van 'Lonesome George'

Wel eens van Lonesome George gehoord? Deze schildpad is gevonden in 1971 en is de laatste van zijn soort. Geen mogelijkheid om zich voort te planten dus … Ze hebben nu bij 2 vrouwtjes van een andere soort geplaatst in de hoop dat ‘ie zich daarmee voortplant. Zo zou er in ieder geval nog een hybride soort kunnen ontstaan … Meer info over Lonesome George

Zwemmen en spelen op het strand van Tortuga Bay

Mangrove bos in Tortuga Bay

Na 2 dagen begon onze cruise. Het bijzondere is dat veel dieren op de Galapagos mensen niet als bedreiging zien. Daardoor kun je er heel dicht bij komen, zonder dat ze er vandoor gaan. Door de geïsoleerde ligging zijn er ook veel soorten die nergens anders voor komen. Echt een heel bijzondere plek!

Flamingo's op Floreana Island

Ellen en Olaf tussen de zeeleeuwen

Femke aan het spelen tussen de zeeleeuwen

Geen handvol, maar een strand vol ...

Blue footed boobies

Nazca Boobies

Vogel tussen de leguanen

We moesten oppassen dat we niet op een leguaan stapten

Albatros

Opspuitend water

Galapagos crab (Sally Lightfoot Crab)

onze boot

Bezet ...

Duitsers mogen alleen 's-avonds vertrekken

We zijn nog 2 nachtjes met z’n allen in Quito geweest. Daarna zijn Ellen, Olaf en Femke naar Nederland gevlogen en ik naar Miami. Inmiddels zit ik in Paramaribo. Ik zal binnenkort laten weten hoe het me hier vergaat.

Bedankt voor alle reacties. Heel leuk om te weten dat deze blog ook nog gelezen wordt

Ik zit inmiddels in Suriname en Ellen, Olaf en Femke weer in Nederland … Eindelijk tijd om nog wat (achterstands-)foto’s van onze reis in Equador te plaatsen. Te beginnen met het laatste stukje van onze groepsreis:

Straatbeeld van Montañita, een toeristische kustplaats in de buurt van Puerto Lopez

Laatste maaltijd met de groep in Guayaquil

Helaas … Geen groepsfoto Dan deze maar …

@Marion (onze reisleidster): Hartelijk bedankt voor je inzet!

Hallo allemaal,

Weer even een berichtje van ons. We zijn nu in Puerto Rico; niet het eiland (daar ben ik al geweest), maar de stad in Equador. Puerto Rico ligt in de buurt van Puerto Lopez aan de kust. We hebben walvissen bekeken, gesnorkeld en gaan nog lekker zwemmen in de zee.

Het gaat nog steeds prima met ons. Nog een paar dagen en de rest van de groep gaat terug naar Nederland. Wij gaan dan naar de Galapogos eilanden. De eerste 2 dagen zitten we in een hotel op het hoofdeiland. Daarna gaan we cruisen op een kleine boot en een paar andere eilanden bezoeken.

Hier volgen nog een paar foto’s van de afgelopen dagen:

11/8 - Pecuña op de weg omhoog naar vulcano Chimoratzo

11/8 - Vulcano Chimoratzo, met 5.310 meter de hoogste vulkaan van Equador

Olaf en ik zijn het stuk van 4.840 naar 5.050 omhoog geklommen. Dat lijkt niet zo zwaar, maar op die hoogte is er erg weinig zuurstof. We moesten dus wel een aantal keren op adem komen!

12/8 - Met een treintje vanuit Alausì hoog de bergen in

12/8 - Uitzicht vanuit het treintje

12/8 - Hoera! Femke is jarig. Geblindoekt een pop met snoep kapot slaan; een gewoonte in Equador

En natuurlijk is er taart voor de hele groep

12/8 - Zonsondergang vanaf grote hoogte

13/8 - Incaruïnes van Ingapirca

14/8 - Olaf en Peter in natuurreservaat Cajas, een merengebied op 3500 meter hoogte

15/8 - Bananen oogsten op ecologische plantage in Machala

15/8 - straatbeeld in Machala

17/8 - Blauwvoetvogels op Isla de la Plata, een eiland voor de kust van Puerto Lopez

17/8 - Isla de la Plata, mannelijke Fregatvogel imponeert de vrouwtjes

17/8 - Walvissen kijken op de terugweg Isla de la Plata naar Puerto Lopez

Bedankt voor de leuke reacties!

Groetjes van ons allemaal

Vrijdag 31 juli. We zijn ‘s-morgens vroeg vertrokken vanuit Quito voor onze groepsrondreis door Equador. Het volledige programma staat op de website van Sawadee.

Het gedeelte t/m dag 12 (Baños) zit er nu op. Omdat ik weinig tijd heb voor een uitgebreid verslag de hoogtepunten in foto’s:

1/8 - Indiaans meisje achter kraampje op de markt in Otavalo

1/8 - Paardrijtocht in de bergen rond Otavalo

2/8 - Beschermingsproject voor roofvogels rond Otavalo

2/8 - Shaman de “Zuleta”

2/8 - Olaf helpt met brood bakken bij ons Indiaanse gastgezin

2/8 - Eten met het Indiaanse gastgezin

3/8 - Uitzicht tijdens beklimming van de bergen rond het kratermeer Cuicocha

5/8 - Indiaanse meisjes in het dorp bij de jungle lodge in de buurt van Tena

5/8 - Sprinkhaan tijdens nachtwandeling door de jungle

6/8 - Wandeltocht naar waterval in de jungle

7/8 - Uitzicht vanuit onze lodge

7/8 - Waterval tijdens wandeling, onderweg naar Baños

7/8 - Onderweg naar Baños

8/8 - Raften in de buurt van Baños

Nog een foto van het raften

We zitten nu zo’n beetje op de helft van onze groepsreis. Tot nu toe is het reisprogramma erg afwisselend. Het is best gezellig met de groep en Olaf en Femke vermaken zich ook prima. Los van wat kleine darmproblemen, beetje misselijkheid van Femke, huiduitslag van Olaf (zonne-allergie?) en een wond onder mijn voet, geen grote problemen met onze gezondheid. Kortom: Het is helemaal ok hier.

Vandaag vertrekken we uit Baños en gaan we naar Riobamba. Even afwachten wanneer we weer tijd en internetverbinding hebben voor het volgende verslagje.

Groetjes van ons allemaal

Hallo allemaal,

Eindelijk weer eens gelegenheid om een berichtje te plaatsen. We zijn nu onderweg met de Sawadee familiereis. Het is een vol programma en we zitten op veel plekken zonder Internet. Weinig kans dus om de blog bij te werken. Ik zal in vogelvlucht vertellen wat we gedaan hebben …

Op zaterdag 25 juli ben ik aangekomen in Quito. De eerste 2 dagen was ik nog alleen en heb ik gebruikt voor wat praktische dingen. Ik heb gewassen, een appartement gezocht voor de eerste drie nachten met z’n vieren, m’n betalingen gedaan, enz. Ook dat moet af en toe gebeuren als je negen maanden van huis bent.

Maandagavond 27 juli zijn Ellen, Olaf en Femke aangekomen. De vlucht is prima verlopen, maar ze waren natuurlijk best moe. Behalve een lange vlucht was er ook nog een tijdsverschil: In Nederland is het 7 uur later dan in Equador. De eerste dag in Quito hebben we rustig aan gedaan. Quito ligt 2.850 meter boven de zeespiegel en dat is best wennen. Ik dacht de eerste dag dat het wel meeviel, totdat ik een flink stuk ging lopen. Toen merkte ik dat ik al heel snel adem te kort kwam. En gelukkig ben ik niet de enige die dat heeft . We hebben lekker geluncht en zijn ‘s-middags naar het museum geweest. Daar was veel van de historie van Equador te zien.

Woensdag 29 juli hebben we de oude stad verkend. Daar staan nog veel historische gebouwen en het koloniale verleden van Equador is er goed terug te zien.

Plein in Quito

‘s-Avonds zijn we naar een voorstelling met traditionele dans gegaan. Het gezelschap bestond uit een muziekgroep en een kleine honderd dansers en danseressen.

Traditionele dans in Quito

We hadden een prima appartement die eerste drie dagen. Het appartement lag midden in het zaken- en toeristencentrum van Quito. Met veel lekkere restaurantjes en een levendig straatleven. Het is ook één van de veiliger buurten van Quito, want er zijn volgens de boekjes veel wijken waar je je als toerist ‘s-avonds beter niet op straat kan begeven.

Vanuit ons appartement keken we uit op het belastingkantoor. Overdag veel ambtenaren in pakken en met stropdas. Onder de eerste verdieping is een soort portiek en iedere avond sliep daar een groep zwervers. Die hadden alleen een paar dekens bij zich en een grote hond. Toen ik de tweede avond rond middernacht uit het raam keek zag ik een pick-up truck stoppen. Die bracht warm eten en warme drankjes naar de zwervers. Blijkbaar is er in Equador een organisatie die de ergste nood van de zwervers ledigt.

De volgende dag, donderdag 30 juli zijn we verhuisd naar het hotel waar onze groep ook de nacht doorbracht. Toen we aankwamen was de groep Quito aan het verkennen, maar eind van de middag hebben we kennis gemaakt met onze reisgenoten voor de komende drie weken. De groep bestaat uit 6 gezinnen (10 volwassenen en 12 kinderen). We hebben samen gegeten en moesten de volgende dag redelijk op tijd op.