Peter op reis

Vanuit Bali ben ik naar Bangkok gevlogen. Eén nachtje doorgebracht in een hotel vlak bij de luchthaven. En de volgende morgen Ellen, Olaf en Femke opgehaald. Was fijn om elkaar weer te zien na zo lange tijd. Ik had een auto geregeld en we zijn direct naar Ayuthaya gereden, een ritje van een uur of twee.

Ayuthaya is best een drukke stad, maar wij hadden een huisje op een mooi rustig plekje, bij een watertje. Met een zwembad en massage.

Ayuthaya is de oude hoofdstad van Siam, er zijn veel tempels en we hadden het geluk dat er een festival was. De eerste avond zijn we op goed geluk naar het gebied gegaan. We hebben een traditionele dansvoorstelling bekeken en ondertussen hapjes gegeten van de vele foodstalls. Daarna zijn we over een markt gelopen en kwamen we bij een kermis terecht. Lekker ouderwetse attracties waren daar.

De volgende avond zijn we naar een sound- en lightshow gegaan. Die werd uitgevoerd in één van de oude tempels. Het bleek een hele grote openluchtvoorstelling te zijn met, behalve licht en geluid, honderden acteurs, paarden en olifanten. Het stuk was in het Thais dus de details konden we niet volgen, maar het ging over de geschiedenis van Siam/Thailand. Veel gevechten natuurlijk en vooral de gevechten met de olifanten waren spectaculair.

Overdag hebben we lekker gezwommen in het zwembad en ik heb voor het eerst een Thaise massage genomen. Dat is zo goed bevallen dat ik later op andere plekken weer zo’n massage heb genomen.

Al met een al een goed begin van onze Thailand-reis.

Indonesië is veel te groot … Ik had er vier weken, maar had er best langer kunnen rondkijken. Eigenlijk had ik nog naar Ambon willen gaan en naar Sulawesi. Die eilanden moet ik bewaren voor een andere keer. De laatste paar dagen heb ik doorgebracht op Lombok. Vliegen in Indonesië is erg makkelijk en goedkoop. Er zijn veel concurrerende aanbieders van vluchten.

Ik heb een leuk apartementje gevonden in Senggigi. Het eerste dat opvalt is dat het slecht gaat met het toerisme op Lombok. Er is een groot aanbod van hotels, taxi’s en restaurants, maar er zijn bijna geen toeristen. De eerste dag heb ik een paar uur op het strand gezeten. Er waren twee andere toeristen, maar tientallen verkopers en masseuses. Ik sprak een taxichauffeur die vertelde dat het vooral slecht gaat sinds de bomaanslagen op Bali. Vreemd genoeg was daar op Bali zelf weinig van te merken. Misschien omdat Lombok Islamitisch is? De taxichauffeur werkt voor een Chinese baas en krijgt alleen betaald als hij ritjes heeft. Hij vertelde dat hij meestal maar één maaltijd per dag kon betalen en soms zelfs een dag oversloeg Heb hem dus maar een flinke fooi gegeven …

Lombok is veel dunner bevolkt dan Java en Bali en dus een ideale plek om met een scooter rond te rijden. Veel zwaaiende kinderen onderweg en als ik even stopte dan was er steeds wel iemand die ook stopte om een praatje te maken. Tanken is erg gemakkelijk, want zelfs in de kleinste dorpjes zijn er kraampjes met flessen benzine.

Ik ben naar een grote waterval gereden. Vanuit het dorpje met een (verplichte) gids een half uur klimmen. Gelukkig was het daar in de bergen ‘maar’ een graad of 35, want elders op Lombok was het 40+. Evengoed zweten dus.

En verder heb ik erg genoten van de natuur (erg groen!) en de plaatsen waar ik doorheen gereden ben.

Vanaf Lombok ben ik terug gevlogen naar Bali. Op de luchthaven een groep zakenmensen die met me op de foto wilden. En daarna een groep scholieren. Op minder toeristische plekken ben je als Europeaan een echte bezienswaardigheid. De volgende dag ben ik doorgevlogen naar Bangkok.

Al met al heb ik erg genoten van Indonesië. Van de mensen, de natuur, mooie plekjes en natuurlijk het eten. Zeker een land om nog een keer naar toe te gaan.

Vanuit Yogyakarta heb ik een vlucht genomen naar Denpassar, Bali. Vanaf de luchthaven heb ik rondgebeld en veel hotels zaten vol. Uiteindelijk gekozen voor een wat luxer hotel. Dat was erg mooi: aan het strand, mooie tuinen en 2 grote zwembaden.

Kuta is enorm toeristisch. Er komen vooral veel Australiërs. Wat Spanje is voor veel Europeanen is Bali voor mensen uit Australië. Er zitten ook aardig wat Nederlanders, maar die zijn meestal wat ouder (60+). Ik heb in Kuta een Chileens stel ontmoet (toch handig dat Spaans) en ben een avondje met ze op stap geweest. Apart sfeertje. Veel jonge mensen die alleen maar komen om te feesten. Maar er waren ook een paar tenten met goeie muziek, dus ik heb me wel vermaakt.

Ik heb eerst een scooter gehuurd en heb vanuit Kuta een beetje de omgeving verkend. Als je een uurtje rijdt dan kom je bij de meer verlaten stranden en dorpen en die zijn een stuk leuker dan het echte toeristische stuk.

Na een paar dagen heb ik een auto gehuurd om Bali verder te verkennen. Als eerste ben ik richting Ubud gereden. Ubud is een tempelstad met een heel andere sfeer als het toeristische Kuta. Ik ben naar een traditionele dansshow geweest en heb een paar tempels bezocht.

Ik ben ook naar het Sacred Monkey forest geweest. Dat is een beschermd gebied en tempel complex. Daar lopen honderden Makaken rond. Die zijn enorm brutaal en proberen alles dat je in je hand hebt (vooral voedsel en water) af te pakken. Erg vermakelijk waren de gillende vrouwen met zo’n brutale aap in hun nek. Sommigen waren echt panisch.

Na Ubud ben ik naar het noorden gereden naar Munduk. Deze plaats ligt heel mooi hoog in de bergen en biedt een mooi uitzicht op twee bergmeren. Het ene meer ligt hoger dan het andere.

Ik heb een bergwandeling gemaakt en overnacht in een heel leuk huisje in een mooie vijvertuin. Echt een superplekje!

Vanuit Munduk ben ik terug gereden naar Kuta, waar ik nog twee nachten heb doorgebracht. Daarna verder naar Lombok.

Hallo allemaal, Ellen, Olaf en Femke zijn weer naar Nederland vertrokken. Tijd om verder te gaan met het bijwerken van de weblog, waar ik een aardige achterstand bij heb opgelopen.

Vanuit Nieuw-Zeeland ben ik naar Sydney gevlogen. Daar valt weinig over te vertellen, want ik heb er alleen een nachtje in een hotel doorgebracht in de buurt van de luchthaven. De volgende ochtend ben ik doorgevlogen naar Jakarta.

Het was wel even wennen. Jakarta is heet en druk. Het verkeer is ongelofelijk hectisch en er rijden nog veel auto’s zonder filters. Niet echt een plek om gezellig te gaan wandelen.

Ik ben met taxi en tram naar Batavia gegaan. In dat stadsdeel zijn nog een aantal koloniale dingen te zien, allemaal rond een groot plein. Zo is er café Batavia …

Binnen is het net of je zestig jaar terug gaat in de tijd. Vooral de bovenverdieping vond ik erg mooi.

Aan de muren veel ingelijste affiches en foto’s van vroeger. Veel foto’s van het Nederlandse koningshuis en filmsterren van vroeger, affiches van sportevenementen, films en ook deze van de ANWB.

Aan de overkant van Café Batavia staat het oude stadhuis, waar tegenwoordig een museum is gevestigd. Veel oude meubels, maar ook muziekinstrumenten. Al met al een beetje vreemde combinatie. Aan de achterkant van het stadhuis kun je de oude kerkers bekijken; niet echt plek waar je graag een tijdje wilt wonen.

De volgende dag ben ik gaan lopen in een ander deel van Jakarta, waar o.a. een oude ophaalbrug en een oud pakhuis te zien zijn. Dat deel van de stad is erg verwaarloosd, arm en vies. Vanaf een oude sluis had ik uitzicht op een open ruimte waar iedereen z’n vuilnis dumpt. Tussen het vuilnis kinderen op zoek naar waardevolle dingen.

Na een uurtje lopen heb ik een taxi naar het hotel genomen, want echt plezierig was het niet met 35 graden en het hectische verkeer.

De rest van de tijd in Jakarta heb ik besteed aan het kopen van wat dingetjes die ik nodig had/was kwijt geraakt, met het plannen van de rest van de reis, met Internetten en het opsturen van wat gekochte spullen naar Nederland.

Op 19 november heb ik een vlucht genomen naar Yogyakarta. Eigenlijk was ik van plan om daar maar een dag of twee te blijven, maar ik vond het erg leuk daar, dus uiteindelijk ben ik er een dag of acht gebleven. De eerste avond ontmoette ik al een Nederlander, die er een restaurant en tourbureau heeft. Hij kent er veel locals. We zijn met een groepje gaan eten en daarna naar een tent met Indonesische muziek gegaan. En zo kende ik er al vrij snel een heleboel mensen en leerde ik ook steeds weer anderen kennen die me dan ook weer mee namen naar andere plekken. Zo was er ook een eetcafé waar elke avond live muziek werd gespeeld. De ene keer Bob Marley en een volgende keer oude rocknummers.

De mensen zijn erg open en geïnteresseerd. Ik ben ook een avond opgetrokken met een aantal mensen die in YogYakarta wonen, maar oorspronkelijk uit Papoea Nieuw Guinea komen. Eentje was dokter en hij vertelde dat zijn ouders, net als veel mensen daar, juist erg gelukkig waren met de koloniale tijd. Volgens hem hadden ze in die tijd een zekere onafhankelijkheid die ze daarvoor niet hadden en nu ook niet hebben. Ook is er veel opgebouwd daar door de Nederlanders. Veel mensen schijnen daar ook nog steeds Nederlands te spreken. Zo zie je maar weer, dat de koloniale tijd niet alleen maar negatief was …

Al met al dus vooral ’sociaal’ bezig geweest in Yogyakarta. Was ook wel prettig om even zo’n ‘break’ te nemen, want je kunt ook niet negen maanden lang alleen maar dingen bekijken. Op een bepaald moment wil je toch even wat anders Ik had er trouwens een motorbike gehuurd om me gemakkelijk te kunnen verplaatsen. Ben ook een dag de Borobudur tempel gaan bekijken, wat dat is één van de highlights van Java. Persoonlijk vond ik hem nogal tegenvallen, maar misschien komt dat doordat ik toch een beetje verwend ben geraakt en al teveel dingen heb gezien de afgelopen tijd.

Op een plek waar overdag marktkraampjes staan verschijnen ’s-avonds voedselstalletjes. Schoenen uit, op een matje gaan zitten en je krijgt een kaart met wat je er kunt kopen. Drinken kon je kopen in het winkeltje er achter. Ik had mijn eigen favoriete voedselstalletje en kwam er vaak weer dezelfde mensen tegen. Het eten was erg goed en kostte er omgerekend maar een halve euro. En Yogyakarta is ook een schaakstad. Op allerlei plekken zaten mensen te schaken en het niveau was bij sommigen behoorlijk hoog. Natuurlijk heb ik ook af en toe een partijtje gespeeld. Je hoort het al: ik heb me goed vermaakt in Yogyakarta!

Dag allemaal,

De afgelopen tijd ben ik zo druk met het reizen zelf bezig geweest dat het er niet van kwam om de weblog weer eens bij te werken. Toch nog even een kort verslagje van Nieuw-Zeeland.

Na mijn troubelige binnenkomst verliep de rest in Nieuw-Zeeland gelukkig een stuk soepeler. Ik ben aangekomen in Auckland. Was wel even wennen om weer in een grote stad te zijn na Paaseiland en Tahiti. En dan ook nog een Westers land (niet geografisch, maar qua cultuur en welvaart). Ik heb een hotel genomen met sport-faciliteiten. Even wat aan m’n conditie gedaan en wat dingetjes geregeld. Verder natuurlijk wat dingen bekeken in en rond Auckland.

En omdat de vorige kapot was heb ik ook een nieuwe fotocamera gekocht. Hetzelfde merk/type maar dan nieuwer en ook nog beter. De eerste foto is van Auckland.

De eerste dagen moest ik het zonder camera doen, dus weinig foto’s gemaakt in Auckland. Na een dag of vijf ben ik met de Overlander naar Wellington gegaan. Deze trein vertrekt vroeg in de ochtend en doet er 12 uur over. Een erg mooie reis, die o.a. dwars door een National Park/skigebied gaat.

Ik vond Wellington een leukere stad dan Auckland. Minder hectisch en aardiger mensen. Het is ook de culture hoofdstad van Nieuw-Zeeland. In één van de tenten waar ik gegeten heb was een aardig jazz-concert. Verder ben ik een keer gaan paard rijden door de heuvels rond Wellington en ben ik naar het museum ‘Te Papa Tongarewa’ geweest, waar o.a. veel te zien is over de geografie en historie van Nieuw-Zeeland. Er wonen naar schatting pas duizend jaar mensen in NZ. De eersten die er neerstreken waren Polynesiërs, nu Maori genoemd.

Nieuw-Zeeland bestaat uit twee hoofdeilanden, het Noorder- en het Zuidereiland. Omdat ik maar twee weken had in Nieuw-Zeeland was ik aanvankelijk van plan om alleen maar het Noordereiland te bekijken. Maar iedereen die ik tegen kwam zei dat het Zuidereiland een must was … dus ik heb mijn plannen veranderd. Vanuit Wellington ben ik met de boot overgestoken naar het Zuidereiland. Alleen de boottocht was al de moeite waard; de baaien vanuit Wellington zijn erg mooi.

De boot kwam aan in Picton, waar ik de eerste nacht heb doorgebracht. De volgende dag heb ik een auto gehuurd. Die was pas in de loop van de middag beschikbaar, dus die dag ben ik niet verder gekomen dan Nelson.

Vanuit Nelson ben ik via Westport naar de westkust gereden en daarna heb ik de schitterende kustweg gevolgd naar het zuiden. Ik heb overnacht bij Pahautane.

’s-Morgens heb ik de pancake rocks bekeken; een formatie ‘limestone rotsen’ (hoe heet dat in het NL?), die door sterke erosie hun huidige vorm hebben gekregen. Bij hoog water blaast de zee door een aantal verticale ‘blowholes’ (ken ik ook niet in het NL). Over en door de rotsen is een slingerend pad aangelegd, zodat je ze erg goed kunt bekijken.

Daarna ben ik doorgereden richting het zuiden, heb ik geluncht in Greymouth en van daaruit ben ik de 73 gaan volgen richting Christchurch. Iets ten zuiden van Greymouth kwam ik Shanty town tegen, een gerestaureerd 19e eeuws pioniersstadje. Tijdens de goudkoorts rond 1860 werd hier naarstig naar goud gezocht en het stadje geeft daar een aardig beeld van. Er was ook een oude stoomtrein, waar zelfs een stukje mee gereden kon worden.

Weg 73 doorkruist het Zuidereiland van west naar oost en gaat over de Arthur’s Pass, in de winter een populair skigebied. De weg is (zoals meer wegen in Nieuw-Zeeland) erg rustig en voert door verlaten landschappen …

Ik heb overnacht bij de Arthur’s Pass. Omdat het november was (voorjaar in NZ), lag er alleen nog een beetje sneeuw op de hoogste toppen. Er leeft daar ook een grappige papegaaiachtige vogel, de Kea. Deze vogels zijn erg tam en brutaal; bij het ontbijt moest ik oppassen dat ze mijn broodje niet van tafel pikten.

Die dag ben ik doorgereden naar Christchurch. Ik had de volgende dag een late vlucht naar Sydney, zodat ik nog een half dagje over had om Christchurch te bekijken. Een erg leuke stad; jammer dat ik niet meer tijd over had. Ik ben naar het kunstcentrum gegaan, gehuisvest in het oude gebouw van de universiteit. Daar waren allerlei galerieën en kunstcursussen. Buiten waren allerlei kraampjes met kunstachtige dingen, muziek en heel veel eettentjes.

Vlak bij het kunstcentrum is ook nog een heel grote botanische tuin, waar ik ook een uurtje rondgelopen heb.

Het aparte is, dat ik meer dan negen maanden van huis ben en toch op veel plekken tijd tekort kom. Maar goed, ik bezoek ook heel wat landen in die tijd. Twee weken was in ieder geval te kort voor Nieuw-Zeeland. En dan te bedenken dat ik eerst van plan was om één week in Nieuw-Zeeland te blijven en daarna nog één week in Australië. Gelukkig heb ik het zo gedaan en is mijn bezoek in Australië beperkt gebleven tot één nachtje Sydney.

Binnenkort mijn verslag van Indonesië, want ook daar ben ik al weer vertrokken …

Hallo allemaal,

Nou, ik zit inmiddels in Auckland, maar de binnenkomst verliep niet bepaald vlekkeloos … In Nieuw-Zeeland zijn ze heel streng met de invoer van allerlei dingen. Zo mag je geen voedsel meenemen en ook geen planten, zaden, enz. In het vliegtuig werd een lijst uitgedeeld met verboden dingen. Bij de douane stond een flinke rij en iedereen moest bij zo’n hokje komen, waar ze een aantal vragen stellen. Wat je komt doen, of je geen verboden dingen bij je hebt, enz. Ik dus ook naar zo’n hokje toen ik aan de beurt was. Alles ging prima en ze ging net een stempel zetten. Toen vroeg ze nog tussen neus en lippen door: “ook geen Coca leaves’? Ja, wel Coca leaves zei ik, en dat was ook zo, want die had ik nog in m’n koffer zitten van Peru. O, maar dat mocht dus niet en ik moest langs een andere uitgang van de douane. Ik dacht dat dat Nieuw-Zeeland niet in mocht, omdat het een plant is. Niet aan gedacht, inleveren en verder niets aan de hand dus …

Maar toen ik bij de douane kwam, bleken die Coca-bladeren hier onder de narcotica-wet te vallen. Categorie C, wat gelijk staat aan marihuana … Gezellig dus … Ik werd gewezen op m’n rechten. Of ik een advocaat wilde raadplegen, enz. Ik zei dat dat niet nodig was, omdat ik me van geen kwaad bewust was. Er werd een andere douanier bijgehaald en m’n hele bagage werd doorzocht tot in de kleinste details. Alle medicijnen werden nauwkeurig bekeken en een aantal moest ik inleveren, omdat ik geen recept had. En vragen of ik geen kinderporno op m’n laptop had en zo . Uiteindelijk werd er een politieman bij geroepen en moest ik een verklaring tekenen. Ik kwam er af met een waarschuwing. Al met al duurde dat hele geintje een uur of twee.

En waar gaat dit over … Over 20 minieme blaadjes van een plant, waar in Peru iedereen thee van drinkt en die je voor een paar kwartjes in elke winkel kan kopen. De kracht van de werking is misschien vergelijkbaar met die van aspirine of zo, maar zeker niet zo sterk als alcohol. Misschien naïef van mij, maar eigenlijk zijn dit soort regeltjes natuurlijk volkomen waanzin. In ieder geval een leuke binnenkomer voor mij!

Groetjes van mij

Op zondag 25 oktober ben ik van Paaseiland naar Tahiti gevlogen. Het was een vlucht van 6,5 uur, maar in Tahiti was het maar liefst 5 uur vroeger. Om 23 uur vertrokken en om 0.30 aangekomen dus. Ik had geluk, want ik had een plek in het midden en 3 stoelen voor mezelf. Lekker languit gelegen en het grootste gedeelte van de tijd geslapen.

Om half 1 ’s-nachts kwam ik aan op Tahiti. Met de taxi naar het van tevoren geboekte hotel gegaan en daar verder geslapen. De volgende ochtend ben ik de stad (Papeete) ingegaan en heb daar accommodatie geregeld voor Moorea. Eind van de middag de boot genomen naar dat eiland, wat maar een half uur varen is vanaf Tahiti.

Ik wilde eerst ook wat andere eilanden hoppen, maar dat kost meer dan 500 euro voor een vliegticket en dat vond ik toch een beetje te gek. Je kunt ook op vrachtschepen eilandhoppen, maar da’s erg basic en daar is meer tijd voor nodig. Ik hoorde van mensen dat Moorea toch zo’n beetje het mooiste is. En het is inderdaad een erg mooi eiland. Vooral de noordkant vond ik mooi, met 2 grote baaien en rotsachtige bergen op de achtergrond. Ik heb een scootertje gehuurd en heb daarmee het hele eiland bekeken. Snorkelen is ook wel mooi, al haalt het het niet bij bijv. de Malediven.

Het toerisme in Tahiti en Moorea ligt behoorlijk op z’n gat, ze denken door de kredietcrisis. Komt denk ik ook doordat ze bovenin de markt zitten. Het merendeel bestaat hier uit resorts waar je 300-1000 euro per nacht betaalt. Als je daar de vlucht bij optelt (1500+ euro) dan is het een erg dure bestemming en zijn er veel goedkopere alternatieven dichter bij huis. Er zitten dan ook vooral stelletjes, waaronder vrij veel oudere mensen. Als ze het toerisme in stand willen houden moeten ze denk ik herpositioneren …

Voor mij was het slecht draaiende toerisme wel voordelig, want normaal is het dus erg duur. Nu zat ik in een huisje voor de halve prijs en dan ook nog de 4e dag gratis. Ook het huren van een scootertje was een stuk goedkoper. Ik was zo ongeveer de enige die er alleen zat
denk ik. Niet echt een plek om mensen te ontmoeten dus. Geen ramp hoor trouwens … Het was al met al toch leuk om via deze route de Pacific over te steken.

O ja, de foto’s zijn gemaakt met mijn mobieltje, want m’n camera was nog steeds kapot

Groetjes, Peter

Hallo allemaal,

Gelukkig voelde ik me de zaterdag op Paaseiland beter. Ik heb een scooter gehuurd en ben alle sites afgereden. Erg speciaal allemaal. Helaas ging m’n fotocamera kapot. De lens die normaal naar buiten moet komen bleef hangen . Slechte timing als je net de Pacific aan het oversteken bent. Paaseiland en Tahiti zijn nou niet bepaald de plekken om een nieuwe camera te kopen. Gelukkig mocht ik even iemand z’n camera lenen …

Zaterdagavond gegeten op een terrasje. Daar kwam later ook een Belg samen met twee mannen uit Chjili en een paar locals. We raakten aan de praat en het bleek dat hij daar op zoek was naar water. Nu wordt al het drinkwater nog geïmporteerd en eigen water zou veel geld besparen. Er zijn geen echte rivieren/watervallen op Paaseiland, dus het zou een ondergrondse waterbron moeten worden … Ze hebben me meegenomen naar een lokale danstent, waar ook een lokale groep optrad. Was eg leuk en het is laat geworden.

Zondag heb ik nog een paar uur rondgereden op het eiland en de rest van de sites bekeken. ’s-Middags de scooter ingeleverd en vrij vroeg gegeten, omdat ik met het vliegtuig mee moest. Bij het eten kwam ik een Nederlands stel tegen, waar ik een tijdje mee gepraat heb. Er waren trouwens opvallen weinig toeristen op Paaseiland. Ik denk niet dat er meer dan honderd waren. Komt waarschijnlijk door de onbereikbaarheid van deze afgelegen plek. Het is ook niet een echte toeristenbestemming. Voor mij was het in ieder geval een heel bjzondere plek zo midden in de Pacific.

Hallo allemaal,

Ok, nu zit ik dus op Paaseiland of beter gezegd ´Rapa Nui´. Echt ‘in the middle of nowhere’. Paaseiland ligt midden in de Pacific. De naam is ontleend aan de dag (Pasen dus) waarop het eiland is ontdekt door de Nederlander Roggeveen. Toen ik hier aan kwam vliegen moest er aan denken wat die Roggeveen bewoog om rond te varen op de eindeloze Pacific en hoe het mogelijk is dat hij (toevallig?) op dit relatief kleine eiland terecht kwam. Ik heb al het gevoel dat ik enorm ver van huis ben. Hoe moet dat dan voor hem geweest zijn?

Ik kwam hier woensdag (21/10) rond de middag aan en heb via een taxichauffeur een aardige kamer voor weinig geld gevonden. De kamer is vlak bij één van de historische sites met de beroemde beelden.

In de nacht van woensdag op donderdag ben ik echt ziek geweest. Overgeven en diarree, helemaal leeggelopen dus; dacht dat ik dood ging . Eigenlijk de eerste keer dat ik dat zo sterk heb sinds ik op reis ben. Zelf denk ik dat er wat mis was met het eten in het vliegtuig. Gisteren (donderdag) heb ik de hele dag geslapen, zo moe was ik en pas gisterenavond heb ik voorzichtig wat thee en droog brood binnen gehouden. Vandaag (vrijdag) voel ik me beter, maar het regent al de hele dag. Een goed moment dus om deze weblog eens bij te werken.

Morgen ga ik een scooter of auto huren (afhankelijk van het weer) en het eiland rondrijden om de rest van de beelden te bekijken. En zondagavond heb ik alweer mijn volgende vlucht, naar Tahiti. Best druk hoor dat reizen

Ik mis Nederland en iedereen daar af en toe best wel en vind het daarom erg leuk om jullie reacties te lezen!

Groetjes, Peter

Na twee nachten La Paz eerst een reisdagje. Te beginnen met m’n vroege (bijgeboekte) vlucht van La Paz naar Santa Cruz. Gelukkig zou ik tijd zat hebben tussen de 2 apart geboekte vluchten … Bij het wachten op de koffers op de luchthaven van Santa Cruz zag ik steeds meer mensen weglopen met hun koffer. Er was maar één band met koffers, dus daar kon het niet aan liggen … Uiteindelijk stonden er een paar zonder koffer en ook mijn rugzak was er niet. Affijn, ik op zoek naar iemand die me verder kon helpen. Eerst een chagrijnig mannetje bij de uitgang die met een geirriteerd gebaar wees naar één of ander balie verderop in de aankomsthal. Ik naar die balie en na een paar minuten wachten werd ik verwezen naar weer een ander kantoortje helemaal aan de andere kant in de hal. Toen ik daar kwam was daar niemand, zeker aan het lunchen of zo … Een andere vrouw (ook zonder koffer) was er inmiddels ook gearriveerd. Toen ik wegliep zag ik door glas dat er hier nog een band met koffers was. Dus toch even voor alle zekerheid gaan kijken. Bleek mijn rugzak daar te staan. Blijkbaar had iemand hem naar de verkeerde plek gebracht.

Goed, ik opgelucht en even buiten gaan roken. Ik had tenslotte tijd zat. Daarna naar de incheckbalie om in te checken voor mijn volgende vlucht. Daar bleek niemand te zijn. Ik dacht al dat ik te vroeg was, maar toch maar even gevraagd bij de balie ernaast. De vrouw van ‘mijn’ balie werd geroepen … Ik was te laat om in te checken. Bleek de vlucht vervroegd te zijn Ze ging gelijk bellen en via een extra snelle procedure werd ik toch nog ingecheckt. Ik had nog 10 minuten om in het vliegtuig te komen. Ik heb vervolgens gerend, onder verontschuldiging alle rijen gepassseerd en zat 10 minuten later in het vliegtuig …

Santiago vormt een grote tegenstelling met La Paz. De taxi vanaf de luchthaven reed over een echte snelweg naar de stad. De auto’s zijn er veel nieuwer en dus schoner en er is een uitgebreid openbaar-vervoersnet, waardoor er überhaupt veel minder verkeer is. Er zijn moderne winkels en voetgangersgebieden in de stad. Best een verademing t.o.v. de laatste grote steden die ik gezien heb. Ook letterlijk, want Santiago ligt tevens een stuk dichter bij de zeespiegel.

En het weer … Echt voorjaarsweer. Lekkere heldere lucht en een mild zonnetje. Ik had maar 3 dagen in Santiago en heb m’n tijd doorgebracht met een beetje mailen, wat dingetjes uitzoeken voor de verdere reis en kleren wassen. Ook heb ik lekker door de stad gelopen en een paar keer geschaakt op Plaza de Armes. De laatste dag heb ik een rondwandeling gemaakt langs een paar highlights, o.a. het presidentieel palies en Cerro Santa Lucia, een park op een heuvel met een mooi uitzicht over de stad. Die 3 dagen voelen veel te kort. Ik had hier best nog een weekje willen blijven rondhangen.

Santiago was tevens mijn laatste stad in Zuid-Amerika. Het was mijn eerste keer op dat continent en ik moet zeggen dat het me heel goed bevallen is. Mijn Spaanse cursus in het begin was een investering in tijd waar ik heel veel plezier van heb gehad. Zonder dat beetje Spaans was het toch een stuk lastiger geweest … Het rare van reizen is dat je constant bezig bent met kennismaken en weer afscheid nemen. Je bent overal maar even. Je komt op plekken en ontmoet mensen, soms voor heel even, soms voor iets langer. Maar vervolgens ga je weer weg, in mijn geval alleen. Uiteindelijk blijft er een hele reeks ervaringen en herinneringen over. Aan plekken, mensen en belevenissen. En daar doe je het dan voor …

Mijn volgende stap is het oversteken van de Pacific via Paaseiland en Frans Polynesië (Tahiti). Daarna gaat de reis verder naar Nieuw-Zeeland en Azië. Ook al ben ik af en toe best een beetje reismoe; ik heb er nog steeds veel zin in!